چه
کسی نخستین آبراه را ساخت؟
در سده ی پنجم پیش از میلاد چینی ها آبراه "گراند" را میان دو شهر "هانگچو" و
"پکن" حفر کردند. این کانال مجموعاً 1600 کیلومتر طول دارد و قدیمی ترین کانالی
است کنه تا کنون شناخته شده است. اساسی ترین بخش آن در سده ی سیزدهم میلادی ساخته
شد.
حدود دو هزار سال پیش از میلاد مصریان آبراهی حفر کردند که رود نیل و دریای
سرخ را به هم می پیوست.
این آبراه در همان جایی حفر شد که امروزه از آن به نام آبراه یا "کانال
سوئز" یاد می کنیم. پس از آن "بخت النصر" آبراه "سلطنتی بابل" را حفر کرد که
رودهای "دجله" و "فرات" را به هم متصل می کرد.
رومی ها نیز در بخش های زیادی از امپراتوری خود آبراه هایی ساختند. در سده
ی هشتم "شارلمانی" گونه ای آبراه حفر کرد که سه رود راین، موز و دانوب را به هم می
پیوست. چندین سال پس از آن پیشرفت چشمگیری در صنعت آبراه سازی در کشورهای ایتالیا،
فرانسه، بلژیک و دیگر مناطق اروپا پدید آمد.
نیمه ی دوم سده ی هیجدهم، شاهد فعالیت بسیار زیاد آبراه سازی در انگلستان
بود . از این آبراه ها برای نقل و انتقال زغال و دیگر کالاها استفاده می شد. این
شور و شوق تا دهه ی 1820 که راه آهن پا به عرصه نهاد، ادامه داشت. آبراه "منچستر"
نمونه ی خوبی است برای این که نشان دهد چگونه آبراهی می تواند شهری را به ساحل
مرتبط کند. میان سال های 1759 تا 1830 حدود 700 کیلومتر آبراه در انگلستان حفر شد.
بسیاری از مردم پول زیادی برای ایجاد این ابراه ها پرداخت کردند و شرکت های آبراه
سازی سهام بسیاری خریدند.
در آغاز برای رفت و آمد در این آبراه ها، انسان ها قایق را می کشیدند.
بعدها از اسب یا قاطر استفاده کردند. امروز از قایق های موتوری و در برخی نقاط از
اسب استفاده می کنند. تا پیش از اختراع "آب بند" آبراه را فقط در مکان هایی که
مسطح بود حفر می کردند.