آسفالت از چه پدید آمده؟

   امروزه، شما روی آسفالت قدم می زنیدف رانندگی و دوچرخه سواری می کنید و در همه جا آن را در زندگی روزمره ی خود می بینید. ولی آیا می دانید که آسفالت را در زمان های بسیار قدیم نیز مردم می شناختند و مورد استفاده قرار می دادند؟

   آسفالت دارای یک حالت رطوبت ناپذیری است. نخستین بار آن را بابلیان شناختند و نامش را هم قیر یا لجن نهادند. مدت ها بعد رومیان نیز آن را شناختند و آن ها هم آن را به نام قیر می خواندند. رومیان مخزن های آب و استخرهای شنا را آسفالت می کردند و بدین وسیله از رفتن آب پیشگیری می کردند. آسفالت یک ماده ی معدنی است به رنگ قهوه ای تیره یا سیاه که در زمین به صورت مایع، جامد و قسمتی هم به صورت نیمه جامد یافت می شود. آسفالت جزئی از بیشتر روغن های خام نیز می باشد. چون آسفالت گرم شود، نرم می گردد و هرگاه حرارت بسیار ببیند به صورت مایع درمی آید. ولی پس از آن که سرد گردد، دوباره سخت و محکم می شود.

   از نظر شیمیایی آسفالت ترکیبی از ئیدروژن و کربن است.

   آسفالت بر دو گونه است:

1. آسفالت طبیعی.
2. آسفالت نفت خام.

    آسفالت طبیعی از منابعی که در سطح زمین یا نزدیک آن وجود دارد، بیرون می آید. آسفالت نفت، از نفت خام به کمک روش های جدید تصفیه به دست می آید. آسفالت طبیعی، در زمان های بسیار پیش، این گونه به دست می امد که: ماده ی چرب سیالی از میان لایه های ماسه و سنگ های زیرزمین تحت فشار بیرون می زد و در سطح آن، آسفالت طبیعی پدید می آورد.

   خالص ترین آسفالت در میان سنگ هایی پیدا می شد که این مواد را در درون خود نگه داری می کردند. این گونه آسفالت که آسفالتی تقریباً خالص و مایع بود از درون سنگ ها بیرون می تراوید. یکی از بزرگ ترین منابع آسفالت طبیعی در جزیره ی "ترینی داد" واقع در هند غربی است. در این جزیره در منطقه ای حدود 40 هکتار با عمق بیش از سی متر، منطقه ای است پوشیده از آسفالت طبیعی.

  در سال 1876 هنگامی که واشنگتن را خیابان بندی می کردند، بیشتر آسفالت هایش از معدن "ترینی داد" فراهم می گردید.

   سیمان آسفالت نامی است برای آسفالت های جدید. با این آسفالت ماسه و سنگ را محکم به هم می چسباندند و با آن جایی را فرش می کنند که آب درون آن نفوذ نکند. این آسفالت دارای حالت لاستیکی است؛ یعنی در زیر فشارهای زیاد به جای آن که مانند سنگ بشکند، خم می شود. آسفالت های سنگین برای زمین فرودگاه هایی به کار می رود که ممکن است هواپیمایی به وزن 100 تن روی آن بنشیند. یا برای شاهراه هایی که کامیون های 30 تنی یا بیشتر می خواهند بر روی آن بگذارند.