چگونه تقویم پیدا شد؟

 

   چون بشر شروع به کشت و خرمن برداری کرد، متوجه شد که هنگام کشت، وقت معینی از سال است. سپس شروع به روزشماری کرد. او می خواست بداند که میان دو فصل خرمن برداری چند روز فاصله می باشد. این نخستین کوشش بشر در روزشماری سال بود.

   مصریان قدیم نخستین کسانی بودند که سال را بسیار دقیق اندازه گرفتند. آنان پی برده بودند که بهترین موقع برای کشت، درست پس از طغیان رودخانه ی نیل است که آن هم سالی یک بار رخ می داد. سپس کاهنان به این نکته توجه کردند که میان دو طغیان رودخانه ی نیل، دوازده بار ماه در آسمان به نقطه ی اوج خود می رسد. از این رو آنان دوازده ماه را می شمردند و زمان طغیان نیل را به خوبی تعیین می کردند. ولی هنوز اندازه گیری سال به طور کاملاً دقیق انجام نمی گرفت. تا آن که سرانجام کاهنان متوجه شدند که به هنگام طغیان سالانه ی نیل، برخی ستارگان پر نور پیش از طلوع خورشید در آسمان نمایان می شوند. آن گاه روزهایی که پیش از نمایان شدن مجدد این ستارگان بود شماره کردند و سرانجام دریافتند که 365 روز فاصله میان این دو رویداد است. این کار در شش هزار سال پیش انجام می شد و کسی پیش از آن نمی دانست که در یک سال 365 روز وجود دارد. مصریان سال را به دوازده ماه و هر ماه را به سی روز تقسیم کردند. البته پنج روز در پایان هر سال اضافه می آوردند. پس این مصریان بودند که نخستین تقویم یا گاه شمار را در جهان پدید آوردند. این تقویم بر اساس گردش ماه تنظیم شده بود و سال قمری را نشان می داد.

   "پاپ گرگوری" سیزدهم  دستور داد که از سال 1582 ده روز را کم کنند و  برای آن که تقویم برای همیشه درست بماند باز دستور داد که سال کبیسه را در پایان هیچ سده ای حساب نکنند مگر آن که آن سده قابل تقسیم به عدد 400 باشد. مثلاً در سال های 1700، 1800 و 1900 سال کبیسه را حساب نمی کردند زیرا آن ها به عدد 400 قابل تقسیم نبودند ولی برعکس سال 2000 یک سال کبیسه خواهد بود.

   این شیوه، گاه شماری گرگوری خوانده می شود. اکنون در سراسر جهان برای مقاصد روزمره از همین گاه شماری استفاده می کنند. گرچه هنوز پیروان ادیان مختلف برای مقاصد مذهبی خود، گاه شماری مربوط به خود را نیز به کار می برند.