هيچ دو ابري کاملاً شبيه هم نيستند. ابرها پيوسته تغيير شکل مي دهند. دليلش آن است که آن ها در ارتفاعات گوناگون و در درجه هاي مختلف هوا درست مي شوند. بنابراين اجزايي که ابرها را پديد مي آورند در هر ارتفاع و درجه ي معيني، شکل خاصي به خود مي گيرند و در نتيجه ابرها را نيز دگرگون مي کنند:

1.       مرتفع ترين ابرها به نام "نوکتيلوسنت" يعني شب تاب خوانده مي شوند. ارتفاع اين ابرها ممکن است به 48 تا 80 کيلومتر برسد.

2.       اندکي پايين تر، ابرهاي "ناکروس" يعني صدفي هستند که در ارتفاع 20 تا 29 کيلومتري قرار مي گيرند. اين ابرها بسيار رقيق و خوش رنگ هستند و از غبار و قطرهاي آب درست مس شوند و تنها بعد از غروب آفتاب يا پيش از طلوع آن به چشم مي آيند.

3.       ابرهايي که از نظر ارتفاع در درجه ي سوم هستند و با زمين 8 کيلومتر يا بيشتر فاصله دارند و به اين نام ها خوانده مي شوند:

·         سيروس (طرّه): به ابرهايي مي گويند که رشته رشته و پَر مانند هستند.

·         سيروستراتوس (طرّه و لايه): ابري رقيق است که به شکل ورقه هاي سفيد رنگ درآمده.

·         سيروکومولوس (طرّه و پشته): ابرهاي کوچک و گردي که پاره پاره در صفحه ي آسمان ديده شده است.

   اين ابرهاي سه گانه همه از ذرات ريز يخ درست شده اند.

4.       ابرهاي پايين تر از اين سه ابر، از قطرهاي کوچک آب شکل مي گيرند و بلندترين آن ها به نام "آلتوکومولوس" خوانده مي شوند. اين ابر حدود 3 تا 6 کيلومتر بالاي زمين قرار دارد و توده هاي مدوري درست مي شود که از پاره هاي ابر "سيروکومولوس" بزرگ تر است. در همين ارتفاع ابر ديگري نيز به نام "آلتوستراتوس" هم پديد مي آيد که اغلب به صورت پرده اي خاکستري رنگ روي آسمان را مي پوشاند و از پس آن خورشيد و ماه مانند نقطه اي از نور کم رنگ به چشم ما مي آيند.

5.       باز در ارتفاع پايين تر، ابر "ستراتوکومولوس" است که حدود 5/1 کيلومتر بر فراز زمين قرار دارد. در همين ارتفاع ابرها باران زا نيز به نام "نيمبوستراتوس" شکل مي گيرند. اين ابرها ضخيم و تيره و فاقد شکل خاصند.

6.       بالاخره در سطحي بسيار پايين يعني در کمتر از 600 متر بر فراز زمين، ابرهايي به نام "ستراتوس (لايه)" وجود دارد که از صفحات مه اوج گرفته، درست مس شوند.

   چند نوع ابر ديگر هم داريم : کومولوس، کومولونيمبوس، که مانند گل کلم کلفت و بزرگند و رعد و طوفان را پديد مي آورند.