نخستین
سکه کجا ضرب شد؟
هر سکه قطعه ای فلزی با وزن و عیار مشخصی است که نشانه ی کسی یا حکومتی که
آن را ضرب زده است بر آن حک می شود.
نخستین سکه را اهالی لیدی در قرن هفتم پیش از میلاد ضرب زدند.
آن ها مردمی ثروتمند و پر قدرت بودند که در آسیای میانه زندگی می کردند.
این سکه ها را از فلز می ساختند که آلیاژی طبیعی بود، از 75 درصد طلا و 25 درصد
نقره. اندازه ی سکه به درشتی دانه ی لوبیا بود و به عنوان نشانه یا علامت مخصوص
شناخته شده بود.
یونانیان این سکه ها را دیدند و چون مفید بودند پول فلزی با علائم مشخص را
درک کردند، آن ها هم سکه ساختند. حدود یکصد سال پس از آن بیشتر شهرهای اصلی یونان
و نیز آسیای میانه و جزایر دریای اژه و سیسیل و جنوب ایتالیا سکه های خاص خودشان
را داشتند. سکه ی طلا بیشترین ارزش را داشت. پس از آن سکه ی نقره ای و بعد از آن
سکه ی مسی رواج یافت.
مسکو کات یونانیان حدود 500 سال دوام داشت. رومیان اندیشه ی ضرب سکه را از
یونانیان اخذ کردند و 500 سال دیگر هم آن ها سکه ضرب زدند. پس از آن هنر سکه زدن
از رواج افتاد. از سال 500 میلادی تا حدود 1400 ، سکه ها نازک و بد شکل بودند، اما
در سده ی پانزدهم ضرب مسکو کات دوباره رواج یافت، فلزات فراوان شدند و استادکاران
ماهر استخدام می شدند تا نقش و طرح
سکه ها را قالب ریزی کنند.
در ایران قدیم نیز ضرب سکه رواج داشت. سکه های بسیاری از زمان حکومت
اشکانیان بر جای مانده است که گویای استفاده ی وسیع از سکه به عنوان وسیله ای برای
داد و ستد در این دوران است.
