ستاره ی دنباله دار چیست؟

     روزگاری همین که ستاره ی دنباله داری در آسمان پیدا می شد، مردم از ترس به خود می لرزیدند. آنان می پنداشتند که ستارگان دنباله دار پیک ها و علایم بلا هستند و بیماری وبا و جنگ و مرگ را اطلاع می دهند. ولی امروزه این چنین نیست. این ستاره در نخستین مرحله مانند نقطه ای کوچک از نور به چشم ما می آید. هر چند ممکن است که قطر واقعی آن هزاران کیلومتر باشد. این نقطه ی نور را می گویند "رأس" یا هسته ی ستاره ی دنباله دار، که به نظر دانشمندان گروه بزرگی از اجسام سفت و خرد است که با گازهایی ترکیب یافته اما این که این اجسام از کجا می آیند، سوالی است که هنوز پاسخ آن بازگو نشده است. هم چنان که ستاره ی دنباله دار  به خورشید نزدیک می شود معمولاً دُمی به دنبال آن کشیده می شود. این دُم از گازهای بسیار رقیق و ذرات خردی درست شده که از درون هسته ی ستاره ی دنباله دار، تحت تأثیر خورشید بیرون می جهند. گرداگرد هسته یک چیز دیگری هم هست به نام "گیسو" که ماده ای ابر مانند و تابنده است که گاهی قطرش به000، 240 کیلومتر و بیشتر می رسد. دُم های ستارگان دنباله دار از نظر شکل و اندازه بسیار گونه گونه اند. برخی کوتاه و ریشه مانند و برخی دیگر کشیده و باریک و معمولاً طول آن ها به نه میلیون کیلومتر می رسد و گاهی هم البته ممکن است به 160 میلیون کیلومتر برسد. بعضی از آن ها هم اصلاً دُم ندارند. وقتی ستاره ی دنباله دار از خورشید دور می شود، نخست دُمش پیشاپیش می رود و سپس سر آن. علت این آن است که فشار نور خورشید اجزای کوچکی از  هسته ی ستاره بیرون می راند و این خود باعث تشکیل دُم در پیشاپیش رأس آن می شود. در نتیجه هنگامی که ستاره ی دنباله دار از خورشید دور می شود دُم آن می بایست جلوجلو برود. در اثنای دور شدن از خورشید، ستاره ی دنباله دار کم کم سرعتش فرو می کاهد و از دید ناپدید می شود. ستارگان دنباله دار ممکن است سال ها از برابر چشم ما مخفی بماند. ولی بیشتر آن ها بالاخره روزی به چشم ما خواهند آمد. آن ها به گرد خورشید پیوسته در حرکتند. ولی برای یک دور ممکن است زمان بسیار زیادی طول بکشد. مثلاً برای ستاره ی دنباله دار "هالی" مدت 75 سال لازم است تا یک بار گردش خود را به دور خورشید تمام کند.