چرا بیابان خشک است؟

 

   بیابان جایی است که زندگی به گونه ی ویژه ای در آن جا وجود دارد. همه ی بیابان ها با کمبود رطوبت روبه رو هستند. از این رو تنها گونه ای از زندگی با محبط آن جا سازگار است که بتواند تقریباً با بی آبی بسازد. علف های وحشی بیابانی در جاهای کم باران می رویند. در این نقاط تنها گیاهان پراکنده و مخصوصی می توانند رشد و زندگی داشته باشند. بیابان های داغی که نزدیک خط استوایند، مانند صحرای افریقا نواحی زیر استوایی هستند. در این سرزمین ها هر چه طبقات هوا به زمین نزدیک تر می شود گرم تر و خشک تر است. در این مناطق زمین ها خشکند و حتی اگر در مجاورت اقیانوس قرار گرفته باشند. همین امر درباره ی بیابان هایی که در شمال غربی افریقا در استرالیای غربی واقع اند نیز مشاهده می شود.

  بیابان های آسیای مرکزی در سایه ی باران رشته کوه های هیمالایا و فلات تبت واقع هستند. بیابان های حوضه ی بزرگ واقع در قسمت غربی ایالات متحده، در سایه ی باران کوه هایی هستند که در غرب کشیده شده اند، مانند کوه "سیرانوادا" . بیابان ها از لحاظ شکل بسیار با هم متفاوتند. در جایی که ریگ فراوان است، باد تل های ریگی می سازد. به این ها می گویند: بیابان شنی.

   بیابان های صخره ای آن هایی هستند که قسمت بیشترشان از سنگ های برهنه تشکیل می شود. در این جاها تخته سنگ های سراشیب و تپه های شگفت انگیز و یا دشت های کنگره کنگره ای یا هموار پدید می آید.

   سایر بیابان ها مانند بیشتر قسمت های جنوب غربی امریکا، کوه هایی دارند خشک و سنگی و دشت هایی خشک و شنی یا خاکی. در این بیابان ها باد خاک های نرم را می روبد. آنگاه سنگ هایی که باقی می ماند سطحی پوشیده از سنگ ریزه را به وجود می آورد که به نام "سنگ فرش بیابان" خوانده می شود.

   معمولاً گیاهان بیابانی اندک برگند یا اصلاً برگی ندارند. حیواناتی که در بیابان ها زندگی می کنند، توانایی دارند که بی آن که از شیره ی گیاهان یا شبنم شب استفاده کنند، مدت های طولانی دور از آب به زندگی خود ادامه دهند.