لباس چگونه تکامل یافت؟

 

   انسان همیشه مشتاق بود که ظاهر خود را بیاراید. انسان ابتدایی پوست جانوران را بر تن می کرد و گردنبندی از مهره ها و سنگ ها بر گردن می آویخت و از پوست درخت، برگ، گیاه، پر و هر آن چه که در دسترس داشت جامه می ساخت. برای انسان نخستین، لباس خاصیت جادویی نیز داشت. او با پوشیدن گونه ی خاصی از پوست جانوران می کوشید ارواح پلید شیطانی را از خود دور کند. طی دوران یخبندان انسان ها مجبور بودند برای گرم نگه داشتن بدن، لباس های خزدار بپوشند.

   برای تهیه ی لباس، نخست پوست را تکه تکه می کردند بعد سوراخ هایی در آن به وجود می آوردند؛ آن گاه با رشته های چرمی یا پی جانوران آن ها را به هم متصل می ساختند.

   به تدریج انسان آموخت پوست را نرم تر سازد و حدود چهل تا پنجاه هزار سال پیش سوزن را که کلید دوخت و دوز بود اختراع کرد.

   بعداً انسان یاد گرفت که چگونه پشم و موی جانوران را بتابد و از آن نخ های بلند درست کند. مصریان از گیاه کتان و پنبه که در درّه ی نیل می رویید، الیاف ظریفی می بافتند. دیگر مردمان قدیم نیز از پشم برای تهیه ی قبا و کُت استفاده می کردند.

   در مناطق سردسیر، لباس تمام بدن را می پوشاند. به علت سردی بیش از حد، لباس هایی که در این نواحی تکامل یافت تنگ بود و بیشتر به بدن می چسبید. از این رو شلوار، کُت و پالتو از همین مناطق به همه جا منتشر می شد.

   با پیشرفت ارتباطات و انتقال تجربیات میان بخش های کره ی زمین، روش دوخت و دوز لباس از جایی به جای دیگر منتقل شد. اما گروه های مختلف اجتماع، لباس هایی متفاوت از هم می پوشیدند. لباس طبقات پایین اجتماع نازک تر بود؛ اما اشراف و ثروتمندان دوست داشتند لباس هایی بپوشند که بدان وسیله نشان دهند به صنایع دستی و کارهای معمولی اشتغال ندارند.