چگونه دینامیت کشف گردید؟

 

   چیزهای بسیاری تا کنون چهره ی تاریخ بشر را ساخته و پرداخته اند. ولی بی شک کشف مواد منفجره یکی از مهم ترین آن ها به شمار می رود. بر طبق آن چه از قدیم گفته اند چینی ها باروت را در زمانی پیش از عصر مسیحیت درست کرده بودند. ولی این ماده از هنگامی شروع به گسترش در سایر نقاط جهان کرد که به دست اروپاییان افتاد. اروپاییان در قرن چهاردهم استفاده از باروت را آغاز نمودند. نوع قدیمی باروت از ترکیب گوگرد، زغال چوب و نیترات پتاسیم ساخته می شد. تا اواخر قرن 19 پیوسته همین نوع باروت را بیشتر مصرف می کردند. در 1845 یک شیمیدان آلمانی به نام "شونباین" الیاف پنبه را با محلولی از اسید سولفوریک و اسید نیتریک به عمل آورد. از آن فرآورده ای ساخت که به صورت الیاف و به رنگ کاملاً سفید همانند خود پنبه بود. نامش را "نیتروسلوز" یا "پنبه باروتی" نهادند. این ماده از باروت به مراتب بیشتر قابل انفجار بود. در ضمن یک دانشمند ایتالیایی به نام "اسکانیو سیررو" نیز دست به آزمایش دیگری زد. وی گلیسیرین را برای این منظور انتخاب کرد. محلولی بسیار قوی از اسید سولفوریک و اسید نیتریک را برداشت و قطرات گلیسیرین را یکی پس از دیگری در آن محلول چکانید. فرآورده ی این آزمایش "نیتروگلیسیرین" بود که قدرت انفجارش از پنبه ی باروتی هم شدید تر بود. حدود بیست سال بعد " آلفرد نوبل" شیمیدان سوئدی، بر حسب تصادف موفق به کشف دینامیت شد. او قبلاً با "نیتروگلیسیرین" کار می کرد. ولی می دید که این ماده خطر و مشکلات بسیاری در بر دارد. گر چه راه هایی برای ایمنی از آن اندیشیده بود، ولی سر و کار داشتن با چنین ماده ای همیشه خطرناک می نمود. حتی گاهی به هنگام حمل و نقل آن نیز انفجار مهیبی رخ می داد. روزی نوبل داشت قوطی های محتوی نیتروگلیسیرین را از درون ظرفی برمی داشت که آن ظرف از دیاتومیت ساخته شده بود. در این حال نوبل ناگهان متوجه شد که مقداری نیتروگلیسیرین از درون یکی از قوطی ها تراوش کرده و با دیاتومیت به هم آمیخته است. از این ترکیب جسم بسیار سختی پدید آمده بود که نوبل را متوجه ساخت که نیتروگایسیرین توأم با دیاتومیت، ماده ی منفجر ای می سازد که در برابر ضربه حساسیت کمتری دارد. همین امر نوبل را به کشف دینامیت رهبری نمود.