نخستین بستنی را چه
کسی درست کرد؟
پنجاه سال پیش بستنی را مردم فقط در تابستان می خوردند. ولی
امروزه، در تمام فصل ها آن را مصرف می کنند.
آغاز پیدایش بستنی در شرق بود، آن هم قرن
ها پیش از آن که بستنی نانی یا بستنی قیفی به دست بچه مدرسه های انگلیسی بیفتد.
"مارکوپلو" جهانگرد معروف، وقتی که به
سرزمین شرق رفته بود دید مردم آن جا بستنی می خورند. این ارمغان را وی با خود به
ایتالیا آورد. سپس در فرانسه رواج یافت. در این کشور بستنی رواج خاصی پیدا کرد. آن
هایی که ساختن آن را یاد گرفته بودند می کوشیدند تا طرز ساختن آن را همچون رازی نگه
دارند. یعنی کسی سر از کارشان درنیاورد. بستنی در فرانسه بسیار مورد توجه قرار
گرفت. همه ی مردم از آن به عنوان یک خوراکی بسیار خوش مزه استقبال کردند. دیگر طولی
نکشید که سراسر جهان بستنی را شناختند، از جمله مردم امریکا نیز بستنی خور شدند. در
سال 1851 نخستین کارخانه ی مهم بستنی سازی در شهر "بالتیمور" واقع در ایالات
"مریلند" تأسیس گردید.
بستنی سازی تا قبل از سال 1900 چندان
توسعه و بهبودی نیافت، ولی از آن سال به بعد بر اثر پیشرفت صنایع یخچل سازی، بستنی
هم به اشکال جدید و گوناگونی درآمد. تمام بستنی ها از شیر، خامه، شکر و گاهی تخم
مرغ درست می شدند. البته برای خوش طعم کردن آن از وانیل، شکلات، حبه های انگور و
توت، میوه های مختلف دیگر، پسته و بادام هم استفاده می کردند.
مواد اولیه ی بستنی را معمولاً به تناسب
زیر به هم می آمیزند:
85 درصد شیر و خامه، 15 درصد شکر،
نیم تا 5/4 درصد چاشنی برای خوش طعم کردن آن و مقداری ثَعلَب برای نرم نگه داشتن
بستنی و مقداری هم ژلاتین.
بستنی خوراکی بسیار مفید است. اگر صد گرم
بستنی وانیلی میل کنید از لحاظ کلسیم، پروتئین و ویتامین ب با نیم لیوان بزرگ از
شیر خالص، برابر است. هم چنین صد گرم بستنی به قدری سرشار از ویتامین «آ» می باشد
که با یک لیوان پر از شیر برابری می کند.