چه کسی انسولین را کشف کرد؟

 

   انسولین دارویی است که برای درمان بیماری دیابت (قند) از آن استفاده می شود. اگر کسی به این بیماری مبتلا شود، در ترکیبات شیمیایی بدن او اختلال رخ می دهد و از تبدیل موادّ قندی و نشاسته ای به انرژی جلوگیری می کند.

   پزشکان از مدت ها پیش دریافته بودند ک بیمار دیابتی نمی تواند مواد قندی را در بدن خود مصرف کند؛ اما مشکل در این بود که چگونه انسولین را تهیه کنند. آن ها فکر می کردند پاسخ این مشکل را دریافته اند که: انسولین را از جانور زنده ای تهیه کرده، به بیمار تزریق می کنند. اما هیچ کس قادر نبود انسولین را به آسانی تهیه کند.

   معمای این کار به دست پزشک و دانشمند کانادایی به نام "فردریک گرانت بانتینگ" گشوده شد. وی در سال 1891 نزدیک آلیستون از ایالت اونتاریو ، متولد شد و در لندن و اونتاریو تحصیل کرد. در غروب یک روز که خود را برای سخنرانی درباره ی لوزالمعده آماده می کرد، ناگهان دریافت که چگونه می توان انسولین تهیه کرد. بدین منظور به دانشگاه تورنتو نزد پرفسور "جان مک لئود" رفت که رئیس آزمایشگاه بزرگ آن دانشگاه بود و از او کمک خواست. مک لئود به او اجازه داد تا چند هفته از آزمایشگاه استفاده کند.

   "بانتینگ" در ماه مه 1921 به کمک "چارلز بست" فارغ التحصیل جوان، کار خود را شروع کرد. آن دو روز و شب کار می کردند و طی چند هفته موفق شدند نخستین انسولین را از لوزالمعده ی سگ تهیه کنند و در ژانویه ی سال 1922 پس از آزمایش های چندی، قادر شدند انسولین را به یک بیمار دیابتی که حال بدی داشت تزریق کنند. بلافاصله علائم بهبودی در جوان بیمار پدیدار شد . سپش انسولین به بیماران دیگر نیز تزریق شد و بهبود یافتند و بدین گونه گام مهمی در تاریخ دانش پزشکی برداشته شد.