آیا از آغاز همه به یک زبان سخن می گفتند؟

 

    در آغاز تاریخ بشر، شاید انسان ها همه به یک زبان سخن می گفتند. با گذشت زمان این زبان ابتدا در نقاط پراکنده گسترش یافت و تغییر کرد. البته این نیز ممکن است که از همان آغاز چند زبان ابتدایی وجود می داشته. در آغاز، زبان های ابتدایی که مادر زبان های دیگر به شمار می روند، بسیارکم و معدود بودند. ولی به تدریج گروه های کوچک بشر از لحاظ تعداد افراد به دلایلی گسترش یافتند. مثلاً گروهی می دید که در محل سکونتش غذا به حد کافی نیست، از این رو، حرکت می کرد و به محل دیگری کوچ می نمود. معلوم است که این افراد چون در جای جدیدی اقامت می گزیدند، باز به همان زبان قبلی خود صحبت می کردند. ولی به تدریج تلفظ های جدید را فرا می گرفتند و کلمات را اندکی مغایر با آن چه که قبلاً می دانستند، تلفظ می کردند.

   اگر این افراد به جایی کوچ کرده بودند که در آن جا قبلاً مردمی دیگر مشغول زندگی بودند، هر دو گروه زبان هایشان به هم می آمیخت و رفته رفته هر دو زبان دستخوش تغییرات زیادی می شد.

   در مرحله ی نخست که زبان بومی از لحاظ تلفظ اندکی تغییر می یابد آن را «لهجه» می نامیم. ولی پس از گذشت زمانی طولانی که تغییرات زیادی در واژه ها، صداها و قواعد دستوری زبان رخ می دهد، آن را به صورت یک «زبان جدید» و مستقل می شناسیم. بدین گونه بود که زبان های جدیدی به نام زبان های فرانسوی، اسپانیایی و پرتقالی از زبان «لاتین» زاده شد. زبان های انگلیسی، نروژی، سوئدی، دانمارکی و آلمانی نیز از شکل ابتدایی زبان «ژرمنی» ریشه گرفته اند. زبان «اصلی» یا زبان «ریشه ای» با زبان های جدیدی که بعداً از آن جدا شده اند یک «خانواده ی زبان» را تشکیل می دهند.