چگونه زبان انگلیسی پیدا شد؟

 

   زبان هایی که اکنون در دنیا رایج است از نظر دانشمندان، بازگشت به منبع مشترکی دارند. این منبع همان زبان ریشه ای است که اکنون این همه شاخه پیدا کرده است. زبان ریشه ای را با همه ی زبان هایی که از آن منشعب شده به عنوان یک خانواده ی زبان می شناسیم. زبان انگلیسی به خانواده ی زبان های هند و اروپایی بستگی دارد. زبان های دیگری که به همین خانواده تعلق دارند عبارتند از: زبان فرانسه، ایتالیایی، آلمانی، نروژی و یونانی.

   خانواده ی هند و اروپایی دارای شاخه های گوناگونی است. یکی از این شاخه ها شاخه ی " توتنی" یا "ژرمنی" است و زبان انگلیسی نیز عضوی از این شاخه به شمار می رود. تاریخ زبان انگلیسی تقریباً به اواسط قرن پنجم بر می گردد. در آن هنگام مهاجمانی که از دریای شمال آمده بودند بر "سلت های" بومی پیروز شدند. سپس در جزیره ای اقامت گزیدند که امروزه تا انگلستان دارد. برای آن که مطلب آسان تر درک شود، دانشمندان برای ما تاریخ زبان انگلیسی را به سه دوره ی مهم تقسیم کرده اند:

1.       دوره ی انگلیسی کهن یا آنگلویاکسون، که از حدود سال 400 تا 1100 میلادی رایج بود.

2.       دوره ی انگلیسی میانه، که از سال 110 تا 1500 بود.

3.       دوره ی انگلیسی جدید، که از سال 1500 تا به امروز است.

   بنابراین زبان اصلی که قبلاً در انگلستان رایج بود زبان "سلتی" بود و آنگاه چون انگلوساکسون ها این جزیره را تصرف کردند، زبان جدیدی بر سراسر آن جا چیرگی یافت؛ به طوری که دیگر از زبان سلتی چند کلمه ی معدودی بیش باقی نماند.

   آنگلوساکسون ها عبارتند از: آن گل ها، جوت ها و ساکسون ها. اینان به لهجه های گوناگونی صحبت می کردند. سپس چون نروژی ها از این سرزمین تاختند، عنصر اسکاندیناوی نیز در زبان مردم آن پدیدار گردید. در سال 1066 ویلیام فاتح کاری کرد که زبان مردم انگلستان دستخوش دگرگونی دیگری شد. وی فرانسه ای را که آمیخته به زبان نورمن ها بود در دربا خود متداول ساخت. از این رو در مرحله ی نخست تنها افراد وابسته به طبقات بالا به این زبان صحبت می کردند. ولی بعد چنان زبان آنگلوساکسون را تحت تأثیر قرار داد که کاملاً به شکلی دیگر درآمد و تکامل یافت و همین زبان بود که منبع اصلی برای پیدایش انگلیسی جدید گردید.