آیا می دانید جهان
چقدر بزرگ است؟
هرگز ممکن نیست که بشر یک تصویر
واقعی از بزرگی جهان به ذهن خود بیاورد. ما نه تنها نمی دانیم جهان چقدر بزرگ است
بلکه تصور بزرگی آن را هم نمی توانیم بکنیم. اکنون از زمین شروع می
کنیم:
زمین بخشی از منظومه ی شمسی است.
البته بخش بسیار کوچکی، زیرا منظومه ی شمسی عبارت است از: خورشید، سیاره هایی که به
دور خورشید می چرخند، سیاره های بسیار کوچکی که خود سیاره هایی خوردند و شهاب ها.
اما این منظومه خود بخش کوچکی است از منظومه ی دیگر که آن را کهکشان می نامند.
کهکشان از میلیون ها ستاره درست می شود . بسیاری از این ستاره ها خیلی بزرگ تر از
خورشید ما هستند و هر یک از این ستاره ها نیز ممکن است به منظومه ای چون منظومه ی
شمسی ما تعلق داشته باشند. به کهکشان راه شیری هم گفته اند. این خورشیدها آن قدر از
ما دورند که فاصله ی آن ها را به جای کیلومتر، با سال نوری اندازه می گیرند. نور در
یک سال 000،000،040،0656، 9 کیلومتر راه
را می پیماید. نزدیک ترین ستاره ی درخشان به زمین آلفا است که به برج "قنطورس" تعلق
دارد که حدود 000،000، 500، 232، 40 کیلومتر با ما فاصله دارد!
پس اگر می خواهید بدانید که
این کهکشان یعنی فقط کهکشان ما چه فضایی را اشغال کرده بیابید و یکصد هزار را ضرب
در عدد 000،000، 040، 656، 9 کنید رقم سرسام آوری که بدین گونه به دست می آورید عرض
کهکشان ما را نشان می دهد. تازه این کهکشان یک جزء بسیار کوچکی است از یک منظومه ی
دیگر.
شاید در آن سوی راه شیری میلیون ها
کهکشان دیگر باشد و شاید هم همه ی این کهکشان ها خود جزء بسیار کوچکی از یک منظومه
ی بزرگ تر باشند! بنابراین درمی یابیم که چرا ما عاجزیم از این که حتی درباره ی
بزرگی جهان فکر کنیم. شگفت تر آن که دانشمندان معتقدند که این جهان پیوسته در حال
گسترش است. یعنی از هر چند میلیون سال دو تا از کهکشان ها به دو برابر کنونی خود،
از همدیگر بیشتر فاصله می گیرند.