چگونه جادوگری آغاز شد؟

 

    در آغاز جادوگری به معنای به کار بردن ورد و افسون بود. برخی ادعا می کردند که دارای نیرویی برتر از طبیعتند و کارهایی می توانند انجام دهند که به طور عادی هرگز امکان پذیر نیست. در مصر، یونان و رُم باستان برخی از کاهنان و داروسازان نیز چنین ادعاهایی داشتند. آنان می گفتند که نیرویی برتر از طبیعت در اختیار دارند. اما امروزه جادوگری و چشم بندی به صورت یکی از سرگرمی های ما درآمده است. زیرا کسانی که در این رشته مهارت دارند با تردستی خود، یا به کمک برخی از خصوصیات مکانیکی، کارهایی انجام می دهند که به نظر تماشاچی عجیب می آید. او کاملاً در حیرت می ماند و چنین می پندارد که جادوگر به راستی کارهای خارق العاده انجام می دهد.

   نخستین کتاب جادوگری در سال 1584 نوشته شد. ولی جادوگران مدت ها پیش از آن تاریخ نیز وجود داشتند. در قرون وسطا جادوگران در شهرها مسافرت می کردند. آنان حتی به کشورهای گوناگون می رفتند و برای اجرای نمایش های خود برنامه های منظمی برای سفر داشتند. مردم نیز که این را می دانستند به انتظار ورود آنان می نشستند. سال ها بعد جادوگران دست به اجرای نمایش های مفصل تری زدند. ابزار کارشان نیز گسترده تر شد. به طوری که بساط خود را در ارابه ها حمل می کردند و سالن های بزرگی را برای اجرای نمایش خود بر می گزیدند. در وایل قرن 19 جادوگری به شکل امروزی خود درآمد. جادوگران دیگر ان لباس های پر زرق و برق گذشته را نمی پوشیدند و دیگر ابزار کارشان آن همه وسیع و جاگیر نبود. در فرانسه جادوگری بود به نام "روبرهودن" که او را پدر جادوگری جدید می شناسند. وی تحولی در این فّن پدید آورد و استفاده از اشیاء بسیار ساده و خودمانی را در جادوگری میسر ساخت. او راه های بسیاری برای به کار بردن نیرنگ و گمراه کردن ذهن تماشاچی به جادوگران آموخت. سال ها گذشت و در علم جادوگری رشته ای جدید به نام "شعبده بازی" پدید آمد. در این زمینه از نیرنگ هایی استفاده می شود که به وهم تماشاچی چیزهایی می آورد. "کاردینی" یکی از شعبده بازان مهم بود که از غیب ورق های بازی یا سیگار و پیپ در دست خود ظاهرمی کرد و آن را آتش می زد و می کشید. البته او نمایش های خود را بدون داشتن هیچ گونه ابزاری انجام می داد.