کبریت اختراع کیست؟

 

    بشر برای پختن غذا و گرم نگه داشتن خود نیاز به افروختن آتش پیدا کرد. همین نیاز منشأ اختراع نوعی کبریت گردید. غارنشینان به وسیله ی سنگ چخماق جرقه ای پدید می آوردند و امیدشان این بود که با آن برگ های خشک را آتش بزنند. رومیان صدها هزار سال پس از غارنشینان، هنوز در این باره پیشرفت چشم گیری نکرده بودند. آنان نیز دو سنگ چخماق را بر روی هم می کشیدند و آتشی بر سر چوب کوچکی که به گوگرد آغشته بود، روشن می کردند. در قرون وسطا نیز جرقه را به وسیله ی سنگ چخماق پدید می آوردند. ولی با آن قارچ یا جلبک های خشک و یا کهنه ی نیم سوخته را آتش می زدند. این گونه مواد که به آسانی آتش می گیرند" آتشگیره" خوانده می شوند. کبریت های جدید هنگامی ساخته شد که ماده ای به نام "فسفر" کشف گردید. این ماده در حرارت بسیار کمی فوری آتش می گیرد. در 1618 مردی انگلیسی به نام "رابرت بویل" تکه چوب براق و سفیدی را که با گوگرد پرداخت شده بود، با مخلوطی از گوگرد و فسفر آغشت. ولی به قدری زود آتش می گرفت که عملاً استفاده از آن بسیار مشکل بود.

   نخستین کبریتی که عملاً قابل استفاده بود به وسیله ی "جان واکر" داروساز انگلیسی ساخته شد. وی چوب های کبریت را در میان لایه های کاغذ چید و با شیشه ای مات، جلدی هم برایش ساخت.

   اطریش و آلمان در سال 1833 شروع به ساختن کبریت هایی کردند که نوکشان آغشته به فسفر بود. ولی از آن جا که فسفر سفید یا زرد برای کارگران کبریت سازی بسیار خطرناک بود، یک پیمان بین المللی در سال 1906 بسته شد و این کبریت ها را غیر مجاز اعلام نمود.

   کبریت بی خطر چیست؟ سرانجام فسفر قرمز غیر سمّی فراهم آمد و آن گاه تولید کبریت های بی خطر آغاز گردید. کبریت های بی خطر که تنها با یک بار کشیدن آتش می گیرند در سوئد در سال 1844 ساخته شدند. به جای آن که تمام مواد شیمیایی لازم را در نوک چوب کبریت تعبیه کنند، فسفر قرمز را فقط بر سطح زیری که روی قوطی کبریت است می مالیدند. از این رو کبریت کاملاً بی خطر می شود.

   در جنگ جهانی دوم، سربازان امریکایی در مناطق استوایی در اقیانوس آرام نبرد می کردند. هوای نمناک آن جا بر اثر باران ها طولانی سبب از کار افتادن کبریت های معمولی می گشت. آن گاه مردی به نام "ریموندکدی" روپوشی برای کبریت ساخت که اگر کبریتی را درون آن می گذاشتند و هشت ساعت زیر آب نگه می داشتند، هرگز آسیبی به آن وارد نمی آمد.