چه
کسی پزشکی را بنا نهاد؟
کار هر پزشک طبابت است. بنابراین نخستین کسی که به بیمار کمک کرد تا بهبود
بیابد، به نوعی،نخستین پزشک بود. برای مثال: مرد غار نشینی که خار را از پای دوستش
بیرون کشید، همان کاری را انجام داد که امروزه پزشکان می کنند.
انسان های بدوی به روشی طبابت می کردند که بدان جادو می گوییم. آن ها از
ورد و آهنگ و یا جوشانده ی ساقه و یا برگ درختان استفاده می کردند و یا به تصادف
دریافتند که گرما در کاهش درد "کتف در رفته" و جا رفتن آن تأثیر دارد و یا این که
جوشانده ی گیاه برای "دل درد" مناسب است. بسیاری از مردم که هنوز به شکل ابتدایی
زندگی می کنند، استخوان شکسته را جوش می توانند دهند و یا از گیاهان مسهل و خواب
آور استفاده کنند.
پزشکانی از این دست از آغاز تمدن بوده اند. از بابلیان متونی بر جای مانده
است که انواع بیماری ها را به روشنی تشریح کرده اند به طوری که برای پزشکان امروزی
به راحتی قابل فهم است. مصریان باستان نیز پزشکانی داشتند که بیماران را درمان می
کردند. داروهای آن ها شامل: قرص و پماد بود. آن ها حتی روی اعضای خارجی بدن جرّاحی
می کردند.
نخستین پزشک یونان باستان " ایسکلاپیوس" نام داشت. روش طبابت وی گونه ای
جادو- پزشکی بود. اما به تدریج علم پزشکی در یونان رواج یافت. مردی به نام"بقراط"
که در 400 پیش از میلاد می زیست سخت کوشید تا سرانجام پزشکی را از بند جادو و
خرافات رهانید و به درستی لقب پدر پزشکی بر او نهادند.
بقراط در نوشته های خود توصیه می کرد که نخست بیمار را از نزدیک به دقت
بررسی کنید. او از روش درمان آرام استفاده می کرد و می کوشید بیماران را ترغیب کند
تا به طور طبیعی دوره ی بهبودی را طی کنند؛ پزشک هیچ گاه نباید
با به مخاطره انداختن بیمار به او آسیب رساند؛"پزشک باید رازدار بیمار
باشد".
بقراط هم چنین بسیاری از بیماری ها را شناخت و آن ها را تشریح کرد. برخی از
واقعیت های پزشکی که وی به آن رسید، امروزه هنوز به اندازه ی هزار سال پیش اعتبار
و ارزش دارد.
با تصوّری که امروزه از پزشکی داریم، بقراط را می توانیم نخستین پزشک دنیا
بنامیم.