چه کسی نخستین بار موسیقی را تصنیف کرد؟

 

   همه ی اقوام قدیمی گونه ای از موسیقی داشتند، اما آن چه که آن ها می نواختند با موسیقی امروزی بسیار متفاوت بود. موسیقی قدیمی معمولاً دارای آوای کشیده، بم و حزن انگیز بود؛ هم چنین با پای کوبی، کف زدن و آواز خواندن همراه بود.

   موسیقی محلّی طی سده ها از نسلی به نسل دیگر از راه شنیدن، نه نوشتن منتقل شد. ان گونه موسیقی که امروزه بدان همسرایی می گوییم، بسیار قدیمی و مربوط به قرن ها پیش است. تمدن های باستان مانند: چین، هندو، مصر، آشور و عبرانی دارای موسیقی بودند؛ اما موسیقی بیشتر آن ها متفاوت با موسیقی امروزه بود.

    یونانیان با ترکیب آواهای مختلف با هم، موسیقی پیچیده ای طرح ریزی کردند که مشابه موازین آهنگ سازی امروزی بود. آن ها برای نوشتن"نت" حروف یونانی را بالای سیلاب هر کلمه می نوشتند.

   بعد از یونانیان و رومیان (که موسیقی را از یونانیان فرا گرفته بودند)، کلیسای مسیحی نقش برجسته ای در رشد موسیقی داشت. "سنت آمبرزا" و "سنت گرگوری" روشی در موسیقی ابداع کردند که به "سرود نیایش" مشهور است.

   سرود نیایش نوعی مناجات بود که با همسرایی خوانده می شد. آواها مانند روش موسیقی یونانی، یکی پس از دیگری خوانده می شد. متصدیان کلیسا هم چنین آموختند که موسیقی را بنویسند. روش نوشتن موسیقی امروزی مکمّل همان روش کلیساست.

   در سال 1600 "جاکوپو پری" نخستین اُپرا را به نام "اوریدس" را تصنیف کرد. پس از وی مردانی نظیر" مونته وردی" نه تنها اُپرا بلکه آهنگ سازهایی چون ویولُن را نیز تصنیف کرد.

   بسیاری از آهنگ هایی که امروزه می شنویم توسط مردانی چون: باخ، هَندِل، هایدِن، موتسارت و بتهوون تصنیف شده اند. فارابی نیز از نخستین دانشمندان مسلمان بود که مطالعات عمیقی درباره ی موسیقی انجام داد و کتابی به نام "الموسیقی الکبیر" تألیف کرد.