مخترع دوربین عکاسی
کیست؟
هنر عکاسی
چیزی نبود که به وسیله ی یک نفر پدید آمده باشد. در قرن های 11 تا 16 بشر از یک
اطاقک تاریک همچون چیزی شبیه به دوربین استفاده می کرد. برای این منظور اطاق کوچکی
را که هرگز نوری به درون آن راه نمی یافت، آماده می کردند و با استفاده از یک روزنه
و منشور ، تصاویر صحنه های خارج از اطاق را بر روی دیوار یا پرده ای در داخل، منعکس
می نمود. البته این برای نمایش و سرگرمی مردم بود و هرگز کار عکاسی را انجام نمی
داد. در سال 1568 "دانیلو باربارو" این اطاقک تاریک را با یک عدسی و یک دریچه ی
قابل تغییری مجهز نمود. بدین وسیله می توانست تصاویر را واضح تر به درون اطاق
انعکاس دهد. در 1802 "توماس وج وود" و " همفری دیوی" با استفاده از کاغذ مخصوصی
تصاویر غیر ثابتی به دست آوردند. این کاغذ آغشته به محلولی بود که هر گاه در برابر
نور آفتاب قرار می گرفت، رنگ اصلی خود را از دست داده و به کلی سیاه می شد. آنگاه
چون بر روی این کاغذ ، تصویر یا جسمی را قرار می دادند، قسمت هایی که از تابش نور
مصون مانده بود به رنگ خود باقی می ماند و سایر قسمت ها ی کاغذ سیاه می شد. بدین
گونه شبحی از اجسام بر روی آن کاغذ نقش می بست. بدین گونه تصویری به دست می آمد که
البته به مجرد نور دیدن، رنگ خود را می باخت و کاغذ یکپارچه سیاه می شد. در 1816
"جوزف نیپس" با یک جعبه ی جواهرات یک دوربین بسیار ابتدایی ساخت و آن را با ذره بین
میکروسکوپی مجهز نمود . با این دستگاه او می توانست فقط عکس های منفی بردارد.
سرانجام "ویلیام تالبوت" نخستین کسی بود که توانست در سال 1835 عکس های ثابت و
دائمی بیندازد. در سال 1839 "لوئی داگر" سبک خاصی به نام "داگرئوتیپ" در هنر عکاسی
به وجود آورد. وی تصویر را بر روی یک ورق نقره ای منعکس می نمود.
به مرور زمان این فنّ پیوسته رو به
رشد نهاد و در طول سال های زیادی مراحل بسیاری را پیمود. سر انجام در سال 1888
"شرکن ایستمن" دوربینی به بازار عرضه کرد که کار عکسبرداری را برای همه آسان می
نمود. این دوربین با یک حلقه فیلم که قبلاً در آن تعبیه شده بود برای گرفتن صد عدد
عکس، فروخته می شد. این شیوه ی عکسبرداری به نام "کُداک" شهرت گرفت. ابعاد عکس های
کُداک حدود 6 سانتی متر بود. پس از ان که مشتری عکس های خود را می گرفت، دوربین را
به محلی به نام "راچستر" تحویل می داد. در آن جا فیلم ها را چاپ می کردند و در ضمن
در همان دوربین یک حلقه فیلم جدید می انداختند تا مجدداً مشتری بتواند عکسبرداری
کند. پیدایش این نوع دوربین سرآغاز عکسبرداری به سبکی بود که به پیروی از آن امروزه
میلیون ها میلیون عکس هر ساله در نقاط پراکنده ی جهان، برداشته می
شد.