اُرکستر چگونه به وجود آمد؟

 

   هر اُرکستر مرکب از گروه زیادی نوازنده است که سازهای موسیقی فراوانی را می نوازند. تعداد نوازندگان اُرکستر باید از هفتاد و پنج تا یکصد تن باشد. از این تعداد، بیش از نیمی سازهای زهی می نوازند که اساس هر اُرکستر براین سازها استوار است. دیگر نوازندگان از سازهای بادی، برنجی و سازهای ضربی، مانند: دایره و طبل استفاده می کنند.

   چنین اُرکستری را" اُرکستر سنفونیک" می نامند. اُرکستری را که تعداد نوازندگانش پانزده تا سی تن باشد " اُرکستر مجلسی" می نامند. چنین اُرکستری می تواند در یک سالن کوچک بنوازد و نیاز به فضای بسیار بزرگ ندارد.

   اُرکستر سنفونیک به شکل امروزی حدود یکصد سال پیش تشکیل شد. تغییر و تحولات بسیاری رخ داد تا اُرکستر به شکل امروزی درآمد و بیشتر تغییرات را خود موسیقی دانان اعمال کردند.

   نخستین نویسنده ی بزرگ اُرکستر مردی ایتالیایی به نام " کلودیو مونته وردی" بود که میان سال های 1567- 1643 می زیست. وی هم چنین بزرگ ترین و نخستین نویسنده ی "اُپرا" نیز هست. او در یکی از کارهایش اُرکستری متشکل از سی و پنج تن را رهبری کرد که سازهایی چون: ویولُن، گیتار، چنگ، اُرگ، ترومپت، شیپور و نی می نواختند.

   هنگامی که ویولُن در سده ی هفدهم تکمیل شد، سازهای زهی نقش عمده ای در اُرکستر بازی کردند. "ژان فیلیپ رامو" اُپراساز بزرگ فرانسوی (1683- 1764) از نخستین کسانی بود که " قره نی" را در اُرکستر به کار برد.

 

   نوازندگان ترک که به اروپا سفر می کردند، چند گونه از ساز ها را به اروپاییان شناساندند. از جمله ی این سازها: سنج، طبل و دیگر سازهای این خانواده بود.