اختراع
راديو
اسلاني در شارستنبرگ آلمان در سال 1897 علائمي در حدود 450 متر به وسيله ي
سيم فرستاد. ايين مخترع مي گفت که اين وسيله براي کارهاي معمولي خيلي خوب است، حتي
از آن براي هدف هاي نظامي مي توان استفاده نمود و پيشنهاد کرده بود که در زمان جنگ
از پارازيت نيز مي توان استفاده کرد.
در سال 1908 اسلاني و کنت آرگو انتقال موسيقي به وسيله ي راديو را صورت
دادند. شنوندگان دچار حيرت و تعجب شدند،اما عظمت اين اختراع را درک نکردند. در
اسپانيا يک نفر فيزيک دان به نام سالوا در سال 1795 در آکادمي علوم بارسلن اعلام
کرد که زمين نيز داراي بار الکتريکي مي باشد. بعدها در سال 1888 توسط هرتز آلماني
بررسي هاي مداوم به عمل آمد و ثابت کرد که مي توان از نوسانات الکتريکي براي
انتقال از محلي به محل ديگر بدون سيم استفاده کرد و از راه فضا مي توان اين کار را
صورت داد. گر چه اين دانشمند بزرگ در سال 1895 وفات يافت ولي افراد ديگري دنبال
کارش را گرفتند که از جمله ي آن ها ادوارني براندلي بود. اين دانشمند فرانسوي
دستگاهي اختراع کردکه امواج الکترو مانيتيکي را ضبط مي کرد.
الکساندر استفانوايچ را حقاً بايد مخترع راديو دانست، زيرا او در سال 1898
از فاصله ي ده کيلومتري بين دو کشتي و ساحل ارتباط برقرار نمود اما چون اختراع خود
را ديرتر از مارکني به ثبت رساند لذا مارکني ايتاليايي مخترع راديو شناخته شد.
مردم از اختراع او به هيجان آمده بودند و مي خواستند صداي انسان ها از راديو پخش
شود ولي چون لامپ هاي راديو ضعيف بود اقدامي در اين باره انجام نشد. تا اين که در
سال 1902 سرآمبروس فلمينگ لامپي ساخت که براي يک طرفه شدن و تقويت جريان برق بسيار
مفيد بود. در سال 1904 لي دوفونست امريکايي يک شبکه ي فلزي در داخل لامپ ها قرار
داد، بدين وسيله قدرت لامپ ها را چند برابر کرد. هم چنين روبرت فون لئين موفق به
ساختن لامپ هاي قوي گرديد، اين لامپ تحول شگرفي در زمينه ي دستگاه هاي الکتريکي
راديو و تلويزيون و گرامافون پديد آورد. اين بود که در ابتدا تلگراف بي سيم تکميل
شد و در سال 1914 راديو نيز مورد استفاده قرار گرفت. با اين که استفاده علمي و
اجتماعي و تجاري راديو بر همه معلوم است در آغاز کار مورد مخالفت رهبران سياسي و
ديني واقع شد، حتي پزشکان لندن صداي راديو را مضر تشخيص دادند با اين حال در سال
1927 در سراسر جهان 700 فرستنده و بيش از 5/6 ميليون گيرنده ي راديو وجود داشت.
برخلاف مخالفت هاي شديد روز به روز تعداد فرستنده ها و گيرنده ها اضافه مي شد تا
جايي که در سال 1957 در سراسر جهان 290 ميليون گيرنده راديو و 60 ميليون گيرنده ي
تلويزيون وجود داشت در حالي که تيراژ روزنامه هاي يوميه سراسر دنيا فقط 225 ميليون
شماره بود.