مخترع کفش کیست؟

 

   بشر نخستین مجبور بود که با پای برهنه بر روی سنگ های درشت راه پیمایی کند. ولی چون سختی می کشید روزی به این فکر افتاد که باید پاهای خود را بپوشاند تا از آسیب در امان بماند. بدین گونه نخستین کفش ها پدید آمدند که گویا به شکل کفش های سرپایی بودند و از حصیر، یراق های چرمی و حتی از قطعه های کوچک چوب درست می شدند.

   این کفش ها را به وسیله ی بندهایی به دور قوزک پا می بستند. البته این گونه کفش ها در مناطق سرد نمی توانستند به خوبی پا را گرم نگه دارند. از این رو چیزهای دیگری پیوسته به آن افزودند که کم کم کفش امروزی در جهان ساخته شد.

   اولین افراد متمدنی که کفش را ساختند مصریان بودند. آنان از لایه های چرم یا ماده ای به نام پاپیروس کفش می ساختند و با دو بند آن را به پای خود می بستند. برای حفاظت پنجه گاهی نوک کفش را به طرف بالا برمی گرداندند.

   رومیان پا را فراتر گذاردند و کفشی به نام "کالسئوس" ساختند. این کفش چاک هایی در اطراف داشت و در قسمت جلو نیز به وسیله ی بند گره می خورد. طبقه ی مختلف رُم از انواع گوناگون کفش استفاده می کردند.

   در برخی نقاط سردسیر، مردم کفش های مخصوصی به پا می کردند. مثلاً گاهی علف ها را به صورت لایه و یا تشکچه ای کوچک درمی آوردند و آن ها را به دور پای خود می بستند. با گذشت زمان این نوع کفش های ساده وضع بهتری پیدا کرد و به صورت کفش هایی درآمد که از پوست گوزن ساخته می شد. اسکیموها و سرخ پوستان این نوع کفش ها را به پا می کردند.

   اگر آغاز پیدایش کفش های کنونی را بخواهیم باید به دوران جنگ های صلیبی بازگردیم. مسیحیان در آن زمان برای رفتن به زیارت مجبور بودند سفرهای طولانی کنند. از این رو ناچار بودند برای حفظ پاهای خویشتن از آسیب راه، چاره ای بیندیشند. آن ها می باید از کفش هایی استفاده می کردند که دوام بیشتری داشت. و این خود انگیزه ای برای پیشرفت در صنعت کفش سازی بود. مدت ها گذشت. سپس در ایتالیا، فرانسه و انگلستان کفش های چرمی زیبایی ساخته شد. به طور کلی کفش همواره دستخوش مدهای گوناگونی بوده است. مثلاً در زمان جیمز اوّل، پادشاه انگلستان، کفش های چرمی نرم و پاشنه بلند مورد پسند بود. با وجود آن که راه رفتن با این گونه کفش ها مشکل بود ولی مردم از آن ها زیاد استقبال می کردند. مدتی پیش از رایج شدن کفش های پاشنه بلند، کفش هایی متداول گشته بود که به جای پاشنه، پنجه اش را بلند می ساختند. کفش های پنجه بلند بسیار باریک ساخته می شد و پنجه ی آن با نوکی بسیار تیز حدود پنج تا شش سانتی متر بالا آمده بود. کفاشی در امریکا هنگامی شروع شد که "تامس بیرد" به موجب قراردادی وارد این کشور شد. این شخص به آن جا آمده بود تا برای مهاجران کفش بسازد. این واقعه در سال 1269 رخ داد.