چگونه نخستین بار صابون ساخته شد؟
در روزگار بسیار قدیم مردم به جای صابون با روغن زیتون بدن خود را ماساژ می
دادند و برای تمیز کردن خود نیز از شیره و گردهایی که از درختان می گرفتند استفاده
می کردند. در زمان "پلینی" نویسنده ی قرن اول میلادی، در رُم نشانی از دو نوع
صابون می یابیم: یکی نرم و دیگری سخت.
پلینی این دو نوع صابون را در نوشته های خود یاد می کند و می گوید: مردم
"گال" این ها را اختراع کردند تا بدان موهای بدن خود را براق کنند. در ضمن در
ویرانه های شهر پمپئی در ایتالیا، تأسیساتی یافت شده که برای ساختن صابون بوده است
و به صابون های امروزی شباهت داشته است. با این وجود تا همین صد سال اخیر تقریباً
همه ی صابون ها را خود مردم در خانه هایشان می ساختند.
صابون از جوشانده ی چربی ها و روغن ها با یک ماده ی قلیایی به دست می آید.
در کارخانه های بزرگ صابون سازی نخست چربی ها و مواد قلیایی را در دیگ های بسیار
بزرگی می جوشانند و این عمل شیمیایی را صابونی شدن می نامند. هنگامی که این عمل به
پایان می رسد به آن نمک نیز می افزایند، زیرا که نمک سبب می شود که صابون بالا
آمده، در سطح دیگ قرار بگیرد. سپس محلول آب نمک که دارای گلیسیرین، آشغال و کمی
مواد قلیایی زائد است ته نشین شده، آن ها را دور می ریزند. این عمل را ممکن است
پنج تا شش بار ادامه دهند و هر بار آب و مواد قلیایی بیشتری بدان می افزایند تا
آخرین ذرات چربی ها نیز حالت صابونی پیدا کند. گام بعدی آن است که صابون را مانند
کره هم می زنند تا به صورت ماده ای بسیار نرم درآید. البته در این هنگام مواد
دیگری از قبیل مواد عطری، رنگی یا موادی بای تصفیه با سالم نگاه داشتن صابون بر آن
می افزایند. در این هنگام که صابون گرم و ذوب شده است، آماده ی قالب گیری می شود.
صابون را به شکل های گوناگونی در می آورند : برخی به صورت قالب درشت، برخی به صورت
دانه دانه و برخی به صورت گویچه و دیگر شکل ها.