اتحادیه
های صنفی از چه وقت تشکیل شد؟
در یونان و روم باستان، بردگان بیشتر کار را انجام می دادند و در عوض برده داران
به آن ها خوراک و پوشاک می دادند. طی سده های میانه بردگان ناچار بودند برای
اربابان خود کار کنند؛ اربابان نیز تا اندازه ای از آنان حمایت می کردند. کارگران
در آن هنگام کسانی جز وابستگان به زمین نبودند و دستمزدی برای گزران زندگی دریافت
نمی کردند.
به تدریج که تجارت توسعه یافت، شهر جانشین املاک کشاورزی شد و مردم برای
کار کردن و گذران زندگی در آن جا مسکن گزیدند. بازرگانان و صنعتگران هر حرفه ای در
انجمن ها یا اتحادیه های متمرکز شدند که آن را صنف خواندند. صنعتگران و استادکاران
یا در خانه کار می کردند و یا در فروشگاه های کوچک. در آن وقت معدودی کارخانه با
تعدادی کارگر مزدبگیر وجود داشت.
همه ی این گونه شغل ها تا پایان قرن هیجدهم که انقلاب صنعتی آغاز شد دگرگون
گشت. با پیشرفت و رشد دستگاه ها و صنعت، کالا بیشتر و سریع تر تولید شد.
اتحادیه های کارگری در آغاز به شکل باشگاه های کوچک کارگران متخصص در شهر
های انگلستان ایجاد شد. در سال 1868 نخستین و موفق ترین اتحادیه ی کارگری بزرگ در
شهر منچستر انگلستان شکل گرفت.
در جمهوری امریکا نیز به علل نابسامانی وضع کارگران، نیاز به اتحادیه های
کارگری بسیار بود، اما چون افکار عمومی علیه آن بسیج شده بود، تأسیس اتحادیه با
مشکلات مواجه می شد. در سال 1792 هشت کفاش نخستین اتحادیه را در شهر " فیلادلفیا"
امریکا تأسیس کردند، اما این اتحادیه بیشتر از یک سال دوام نیاورد.
طی سال های نخست قرن نوزدهم، اتحادیه ها در انجمن های بزرگ اصناف گرد هم
آمدند. نخستین آن ها اتحادیه ی مکانیک ها بود. این اتحادیه در سال 1828 در شهر
فیلادلفیا تشکیل شد. نخستین فدراسیون بین المللی کار، در سال 1866 تأسیس شد.