نظریه ی نسبیّت انیشتین یعنی چه؟

     هر کس به تجربه می داند که همه ی حرکت ها در این دنیا نسبی هستند. یعنی حرکت هر چیز را می توان نسبت به سایر چیزها اندازه گیری کرد. برای مثال وقتی شما در یک قطار نشسته اید و از پنجره بیرون را نگاه می کنید می بینید اشیاء به سرعت از برابر دیدگان شما می گذرند. بنابراین متوجه می شوید که در حال حرکت هستید. اما نسبت به شخصی که در قطار در برابر شما نشسته، شما هرگز احساس حرکتی ندارید. از این رو وجود حرکت تنها موقعی معنا دارد که آن را نسبت به یک چیز ثابتی بسنجیم. پس زمانی می توان گفت که چیزی در حال حرکت است که در برابر آن، یک چیز ساکنی هم وجود داشته باشد.

   این نخستین قسمت اساسی نظریه ی انیشتین است که می توان آن را به گونه ی دیگر نیز بیان کرد، یعنی بگوییم: اگر جسمی با یک سرعت ثابت در فضا حرکت کند، با در نظر گرفتن فقط همان جسم، هرگز نمی توان حرکتش را احساس کرد.

   اما دومین قسمت مهم نظریه ی انیشتین این است که می گوید: تنها کمّیّت غیر قابل تغییر در جهان، فقط سرعت نور است.

   می دانیم که سرعت نور حدود 000، 300 کیلومتر در ثانیه است. اما تصور این که چگونه هیچ گاه تغییر نمی کند برای ما مشکل است.

   انیشتین به مسائل دیگری نیز پرداخته بود. مثلاً یکی از آن ها مسأله ی ماده و انرژی بوده است که می گفت آن دو چگونه می توانند تبدیل به یک دیگر شوند.