چرا کوه آتشفشان در همه جا یافت نمی شود؟

 

   در نزدیکی شهر های نیویورک، لندن یا پاریس هرگز کوه آتشفشانی نبوده و در آینده نیز چنین نخواهد شد. با این حال نقاطی در روی زمین وجود دارد که چند کوه آتشفشان نزدیک به یک دیگر در آن جا قرار گرفته است. سواحل امریکای مرکزی در اقیانوس آرام یکی از حساس ترین نقاط آتشفشان در جهان به شمار می رود. یعنی بیش از دو سوم کوه های آتشفشان فعال و تعداد بسیاری از کوه هایی که به تازگی خاموش شده اند در کنار سواحل اقیانوس آرام قرار دارند. دلیل آن این است که: پوسته ی زمین در این نواحی یا سُست است و یا آن که در مقایسه با پوسته ی زمین در دیگر نقاط جهان ضعیف می باشند.

   مرکز زمین بسیار داغ است و اگر مسافتی در حدود 32 کیلومتر را در عمق زمین بپیمایید ، آن جا را به قدری داغ می یابید که هر گونه سنگی را به آسانی ذوب می کند. حرارت در آن جا از هزار تا هزار و صد درجه ی سانتی گراد می باشد. از این رو اغلب سنگ هایی که در آن جا یافت می شوند به صورت مذاب در می آیند. چون سنگ آب می شود انبساط می یابد و آن گاه به فضای بیشتری نیاز پیدا می کند. از سوی دیگر در برخی از نقاط دنیا رشته کوه های جدیدی به وجود آمده اند( البته منظور ما از جدید، حدود هزاران سال پیش است). در نواحی واقع در نزدیکی یا زیر این کوه ها، فشار کمتر از نقاط دیگر است و این خود نقطه ی سستی را در نقطه ی زمین پدید می آورد. در این نواحی سنگ های آب شده که "ماگما" نام دارند، گسترده اند و انباری از سنگ های مذاب را فراهم می آورند. سپس این ماده ی گداخته از شکاف هایی که بر اثر تغییرات پوسته ی زمین پدید آمده بالا می آید و همین که فشار در مخزن سنگ های مذاب زیادتر از مقاومت پوسته ی فراز آن گردد، ناگهان انفجار رخ می دهد. بر اثر این انفجار مواد گداخته از درون زمین فوران کرده و چندان ادامه می یابد تا همه ی گاز از درون زمین خارج شوند. ماده ای که از کوه آتشفشان بیرون می ریزد اغلب به شکل گاز است. ولی مقدار زیادی هم سنگ گداخته به نام "گدازه" و هم چنین قطعات جامدی شبیه به ذغال نیم سوخته و خاکستر از دهانه ی کوه به بیرون پرتاب می شوند. البته برخی از گدازه ها به صورت پودر درآمده و انفجار را به شکل یک دود سیاه رنگی نشان می دهند.