چرخ خياطي        

    بديهي است که بشر از روزي که دوختن لباس را آموخت آن ها را به وسيله ي دست مي دوخت و در اثر کثرت جمعيت و نياز مردم به لباس عده ي بسيار زيادي از اين راه امرار معاش مي کردند از طرفي مردم آن زمان به تجمل عادت نداشتند و ممکن بود يک دست لباس را يک سال و دو سال و بلکه بيشتر بپوشند ليکن هنگامي که وضع تمدن مردم در اروپا پيشرفت کرد خياط هاي دستي نمي توانستند نياز هاي لباس مردم را تأمين کنند، لذا به فکر افتادند تا وسيله اي را اختراع کنند تا بتوانند لباس هاي زيادي را بدوزند.

     در فرانسه خياطي به نام بارتلمي تيمونيه به فکر افتاد چرخي هم براي دوختن لباس اختراع کند. در راه رسيدن به اين هدف عالي هر چه داشت خرج کرد و کارگاه خياطيش را تعطيل نمود و در اطاقي به انجام کار شگرفش پرداخت. پس از مدتي کوشش در 1829 موفق به اختراع چرخ خياطي شد اما از اين اختراع خود سودي نبرد زيرا کارگران و کارفرمايان خياط خانه ها چرخ خياطي تيمونيه را شکستند و تنها نصيبي که مخترع از اين همه تلاش برد، مدل درجه دومي بود که در نمايشگاه لندن به او دادند چون کمي ديرتر چرخ خياطي خود را به نمايشگاه رساند.     دستگاه اختراعي تيمويه در سال 1862 به دست داليلس هو امريکايي تکميل گرديد. اين مخترع هم در ابتدا سودي از کارش نبرد زيرا کارگران خياطي از ترس بيکاري ماشين او را خراب کردند. هو به انگلستان رفت و در آن جا هم موفق نشد اين کار خود را به سرمايه داران بقبولاند و عاقبت امتياز اختراع خود را به مبلغ 250 پوند به يک نفر انگليسي فروخت و مأيوسانه به امريکا برگشت. پس از چندي از طريق دادگاه به واسطه ي بازخريد حق امتياز خود ، به ثروت سرشاري رسيد تا روزي که زنده بود هر روز مبلغ هنگفتي دريافت مي کرد. بعد از مرگ او به تکميل چرخ خياطي پرداختند و نوع برقي آن را ساختند . چرخ خياطي در آغاز در هر دقيقه فقط 200 کوک مي زد در حالي که بعدها اين ميزان تا 1000 کوک رسيد.