اشعه ی ایکس را چه کسی کشف کرد؟

 

    آیا می دانید داستان اشعه ی ایکس بیشتر از یک صد سال پیش آغاز شد؟

در نیمه ی سده ی نوزدهم مردی به نام " هاینریش گایسلر" کشف کرد که اگر لوله ای که فاقد هواست تحت ولتاژ بالا تخلیه ی الکتریکی شود، نورهای زیبایی درون لوله تولید خواهد شد. مدتی پس از آن،" ویلیام کروکس" اثبات کرد که علت درخشندگی، ذرات الکتریکی است.

    پس از آن "هاینریش هرتس" نشان داد که این اشعه می تواند از لایه های نازک طلا و یا پلاتین عبور کند. شاگرد وی به نام " لنارد" پنجره هایی از این مواد ساخت به طوری که اشعه توانست از راه پنجره ی باز لوله وارد شود.

   اکنون به کشف واقعی اشعه ی ایکس می پردازیم. در سال 1895 "ویلهلم رونتگن" با یکی از این لوله ها که بدون پنجره بود، آزمایشی انجام می داد. وی متوجه شد که بلورهای نزدیک لوله درخشیدند. چون او می دانست اشعه ای که قبلاً کشف شد (اشعه ی کاتدی) از شیشه عبور نمی کند تا چنین انرزی داشته باشد، گمان برد که باید نوع دیگری از اشعه وجود داشته باشد. چون این اشعه ی نامرئی که از نور و اشعه ی دیگر بسیار متفاوت بود قابل تشریح نبود، وی آن را" اشعه ی ایکس" به معنی اشعه ی مجهول نامید. بعدها دانشمندان آن را اشعه ی " رونتگن" نام نهادند و اکنون این نام را بسیاری از دانشمندان به کار می برند.

   اشعه ی ایکس در لوله ی اشعه ی ایکس و بدین ترتیب به کار می رود:

1.       هوای درون لوله را به مقدار زیاد تخلیه می کنند.

2.       دو قطب الکتریکی در دو سر لوله تعبیه می کنند.

3.       یکی از قطب ها به جریان مثبت و دیگری به جریان منفی متصل می شود.

4.       الکترون ها میان دو قطب حرکت می کنند.

5.       صفحه ای ساخته شده از تنگستن حرکت الکترون ها را ناگهان قطع می کند.

6.       بیشترین مقدار انرژی الکترون ها به گرما تبدیل می شود، ولی بخشی هم به اشعه ی ایکس تبدیل می گردد.

   اشعه ی ایکس می تواند در جامدات عبور کند، چون طول موج آن بسیار کوتاه است. هر چه طول موج اشعه ای کوتاه تر باشد، قدرت نفوذ آن در اشیاء بیشتر است.