ســـحرگاهي
بـــزرگي در مــــناجات زبان
بگشــاد و گـــفت اي قــــائم الذات
مـن
از تـو راضـيم هم روز و هم شب
تـــو از مـــن نـــيز راضـــي بـــاش يا رب
چــنين
گــفت او كــه آوازي
شــنيدم
كـــه در دعـــوي تــو را كــــذاب ديــــدم
كه
گر خود بوده اي راضــي ز مــا تــو
ز
مــا كــي جسـته اي هـرگز رضـــا تــو
اگر
راضــي شــدي از مـا تـو مجـنون
رضـــاي مــا چــرا جســتي تـــو اكــنون
كسي
كه او در رضا عين كمال است
چو راضي است او رضا جستن تو اكنون
اگــر
تــو راضــي ار مــا چــه جــويي
و گـر نـه خـويش را
راضــي چــه گويــي
رضا
ده صبر كــن بـنشين و مــخروش
چه سودا مي پزي مستيز و كم جــوش
زمــــاني
در تـــــــمناي مـــــــــحالي
زمــــــاني در جـــــوال صـــــد خــــيالي
ســـخن
مــــي نشنوي يك ذرّه آخــر
كـــه گشـــتي از مــــحالي غــرّه آخـــر
**********