اقبالنامه يا خردنامه              

                                   نيايش به درگاه باري تعالى

         

خدايا   ،   تويي    بنده   را   دستگير        بود    بنده    را    از    خدا    ناگزير

تويي    خالق    بوده     و     بودني          ببخشاي     بر    خاك   بخشودني

به   بخشايش   خويش   ياريم    ده          ز    غوغاي   خود  رستگاريم ده  

تو  را خواهم از هر مرادي كه هست         كه  آيد  به تو  هر مرادي به  دست

دلي  را  كه  از  خود  نكردي   گمش         نه از چرخ ترسد ، نه از انجمش       

چو تو هستي،از چرخ و انجم چه باك؟       چه هست آسمان،بر زمين ريز خاك 

جهاني  چنين  خوب  و خرّم سرشت        حوالت  چرا  شد  بقا  بر   بهشت ؟

از    اين   خوب تر  خود  نباشد   دگر         چو آن خوب تر گفتي  ،  آن خوب تر

در  آن  روضه ي  خوب  كن  جاي  ما         ببر   نقش  نا  خوبي   از   راي   ما

نه من چاره ي خويش دانم ، نه كس         تو داني ،  چنان كن كه دانيّ و بس

طلبكار    تو     هر    كسي   بر اميد        يكي  در  سياه  و  يكي  در  سپيد

بدان    تا    ز    باغ   تو    يابد   بري         تضرّع  كنان    هر  كسي   بر  دري

نبينم  من  آن  زهره  در    خويشتن         كه  گويم تو را  اين  و  آن ده به من

كنم حاجت از هر كسي  جستجوي         چو يابم،تو بخشنده باشي،نه اوي

تو مستغني از هر چه در راه توست          نياز   همه   سوي   درگاه   توست

سروش   مرا     ديو    مردم    مكن          سر  رشته   از  راه   خود گم  مكن

چو   بر   آشنايي   گشادي     درم           مكن    خاك   بيگانگي     بر   سرم

به چشم من از خود  فروغي رسان          كه يابم  فراغي   ز   چشم  كسان

چو   پروانه ي   شب چراغ      توام           چنان  دان   كه  مرغي  ز  باغ  توام

مبين ،  گر چه  خردم من زير دست          بزرگم  كن  ،   آخر  بزرگيت  هست

من  آن  ذرّه ي خردم  از  ديده  دور           كه   نيروي  تو   بر  من  افكند   نور

به   نيروي  تو   چون   پديد    آمدم           در  گنج ها      را      كليد      آمدم

به   سر   بردم   اوّل  بساط  سخن           دگر     ره    كنم    تازه   درج  كهن

به    اوّل   سخن   داديم    دستگاه          به   آخر   قدم   نيز    بنماي     راه

صفايي   ده   اين   خاك  تاريك    را           كه  ببيند    اين    راه  باريك       را

بر   آنم   كزين   ره   بدين    تنگناي          به  خشنودي تو  زنم دست و پاي

حفاظت    چنان    باد    در    كار من        كه   خشنود   گردي   ز  گفتار من

چو   از   راه    خشنودي  آيم    برت         نپيچم    سر    از     قول  پيغمبرت

 

 

اي