فرهاد و شيرين وحشي بافقي

                              در ستايش پروردگار       

 بـــه نـــام چـــاشني  بـــخش  زبـــان ها   

                               حــــلاوت سنج مــــعني در بــــيانه

 اشكـــرپاش  زبـــان هـــاي  شكـــر ريــــز          

                             بــــه شـيرين نكتــه هاي حالت انگيز

 بـــه شـــهدي داده خــوبان را شــكر خند

                             كـــه دل بـــا دل تـــوانـــد  داد پـــيوند

 نـــهاد  از  آتشـــي  بـــر  عـــاشقان داغ    

                             كـــه داغ او زنــد صـد طــعنه بـــر باغ

 يكـــي را ســـاخت شـــيرين كــار و طنّاز

                             كـــه شـــيرين تـو شيرين ناز كــن ناز

 يكـــي را تـــيشه اي بـــر ســر فــرستاد

                            كه جان مي كن كه فرهادي تو فرهاد

 يكـــــي را كـــــرد مـــــجنون مشـــــوش

                             بــه ليـلي داد زنـجيرش كه مي كش

 بـــه هــــر نـــــاچيز چـــيزي او دهــــد او

                              عـــــزيزان را عـــــزيزي او دهــــد او

 مــــبادا آن كــــه او كــس را كـــند خــوار

                           كه خـوار او شدن كـاري است دشوار

 گـــرت عـــزت دهـــد رو نـــاز مـــي كـــن

                             وگــرنه چشــم حسـرت بـاز مـي كن

 چوخواهدكس به سختي شب كندروزاز او

                              راحـــت رمـــد چــــون آهـــو از يـــوز

 وگــــر خـــواهــد كه بـــا راحت فــتد كــار

                             نــهد پا بــر سر تــخت از سر دار بلند

 آن ســــر كــــه او خــــواهــــد بـــــلندش

                            نــــژند آن دل كــه او خـــواهد نژندش

 بــه ســـنگي بــخشد آن سـان اعتــباري

                            كـــه بـــر تــاجش نشــاند تـــاجداري

 بـــه خـــاك تـــيره اي بــخشد عـــطايش

                           چــنان قــدري كـه گـردد ديـده جايش

 ز گــل تــا سنــگ و از گــل گيــر تــا خــار

                            از او هـــر چيـــز بــا خـــاصيتي يـــار

 بـــه آن خــــاري كـــه در صــــحرا فـــتاده

                             دواي درد بــــــــــيماري نـــــــــــهاده

 نــــــرويد از زمــــين  شــــــاخ گيــــــايي

                            كـه نــنوشته است بـر بـرگش دوايي

 در نــــابسته ي احســان گشـــاده است

                       به هركس آن چه مي بايست داده ست

 ضــــروريـات هــــر كس از كـــم و بــــيش

                             مــــهيا كــــرده و بــــنهادش پــــيش

 بــــه تــــــرتيبي نـــــهاد وضـــــع عــــالم

                             كه ني يك موي باشد بيش و ني كم

 تــمنابخش هر سـر كــش هــوايي است

                              جرس جنبان هر دلكش نوايي است

  چـــــراغ افــــروز نــــاز جـــــان گـــــدازان

                             نـــــياز آمـــوز طــــور عشـــــق بازان

 كــــــــليد قـــــــفل و بــــــند آرزوهــــــــا

                             نـــــــــهايت بين راه جســـــــــتجوها

 اگـــــــر لطـــــفش قـــرين حــــال گـــردد

                             همــــه ادبــــــارها اقبـــــال گـــــردد

 وگــــر تــــوفيق او يك سو نـــــهد پــــــاي

                            نـــــه از تـــدبير كــــار آيــد نــه از راى

 در آن موقف كه لطـــــفش روي پيچ است

                            همه تدبيرها هيچ است، هيچ است

 خــــرد را گــــــر نــــبخشد روشــــــنايي

                             بـــــماند تــــا ابـــــد در تــــــيره رايي

 كــــمال عـــــقل آن بـــــاشد در اين راه

                             كــــه گـــــويد نــيستم از هيچ آگـــاه

 

                                     **********