مناجات  مناجات كردن شبان با حق تعالى در عهد موسى(ع):          

1 2 3

ديد موسى يك شباني را به راه
 

تو كجايي تا  شوم من چاكرت
                        

اي خداي من فدايت جان من
                         

تو كجايي تا كه خدمت ها كنم
                       

جامه ات دوزم شپش هايت كشم
                  

ور تو را بيماريي آيد به پيش
                           

دستكت بوسم بمالم پايكت
                          

گر بدانم خانه ات را من مدام
                         

هم پنير و نان هاي روغنين
                            

سازم و آرم به پيشت صبح و شام
                 

اي فداي تو همه بزهاي من
                        

زين نمت بيهوده مي گفت آن شبان
                

گفت با آن كس كه ما را آفريد
                       

گفت موسى هاي! خيره سر شدي
               

اين چه ژاژ است اين چه كفر است و فشار
      

گند كفر تو جهان را گنده كرد
                         

چارق و پاتابه لايق مر تراست
                        

گر نبندي زين سخن تو حلق را
                       

آتشي گر نامدست اين دود چيست
               

گر همي داني كه يزدان داور است
                  

دوستي بي خرد خود دشمني است
               

با كه مي گويي تو اين با عم و خال
                 

شير او نوشد كه در نشو و نماست
                

ور براي بنده است اين گفت و گو
                    

آن كه گفت اني مرضت لم تعد
                      

آن كه بي يسمع و بي يبصر شده است
           

بي ادب گفتن سخن با خاص حق

كاو همي گفت اي خدا واي اله

چاروقت دوزم كنم شانه سرت

جمله فرزندان و خان و مان من

جامه ات را دوزم و بخيه زنم

شير پيشت آورم اي محتشم

من تو را غم خوار باشم به پيش

وقت خواب آيد بروبم جايكت

روغن و شيرت بيارم صبح و شام

خمر ها چغرات هاي نازنين

از من آوردن ز تو خوردن تمام

اي به يادت هي هي و هيهاي من

گفت موسى با كيستت اي فلان؟

اين زمين و چرخ از او آمد پديد

خود مسلمان ناشده كافر شدي
 

پنبه اي اندر دهان خود فشار

كفر تو ديباي دين را ژنده كرد

آفتابي را چنين ها كي رواست؟

آتشي آيد بسوزد خلق را

جان سيه گشته روان مر دود چيست

ژاژ و گستاخي ترا چون باور است

حق تعالى زين چنين خدمت غني است

جسم   و  حاجت    در   صفات      ذوالجلال

    

چاروق   او   پوشد   كه   او   محتاج   پاست

 

آن كه حق گفت او منست و من خود او

من شدم رنجور او تنها نشد

در حق آن بنده اين هم بيهده است
  

 دل بميراند سيه دارد ورق