مناجات  مناجات كردن شبان با حق تعالى در عهد موسى(ع):          

1 2 3

گر تو مردي را بخواني فاصله
                         

قصد خون تو كند تا ممكن است
                    

فاصله مدح است در حق زنان
                       

دست و پا در حق ما استايش است
               

لم يلد لم يولد او را لايق است
                        

هر چه جسم آمد ولادت وصف اوست
              

ز آن كه آن كون و فساد است و مهين
             

گفت اي موسى دهانم دوختي
                     

جامه را بدريد و آهي كرد تفت
                        

وحي آمد سوي موسى از خدا
                      

تو براي وصل كردن آمدي
                              

تا تواني پا منه اندر فراق
                               

هر كسي را سيرتي بنهاده ايم
                     

در حق او مدح و در حق تو ذم
                       

در حق او نور و در حق تو نار
                         

ما براي پاك و نا پاكي همه
                            

من نكردم خلق تا سودي كنم
                       

هنديان را اصطلاح هند مدح
                          

من نگردم پاك از تسبيحشان
                        

ما برون را ننگريم و قال را
                              

ناظر قلبيم اگر خاشع بود
                              

زآن كه دل جوهر بود گفتن عرض
                       

چند از اين الفاظ و اضمار و مجاز
                     

آتشي از عشق در جان بر فروز
                      

موسيا ! آداب دانان ديگرند
                             

عاشقان را هر نفس سوزيد نيست
                

گر خطا گويد ورا خاطي مگو
                           

خون شهيدان را از آب اوليتر است
                  

در درون كعبه رسم قبله نيست
                     

تو ز سر مستان قلاوزي مجو
                          

ملت عشق از همه دين ها جداست
              

لعل را گر مهر نبود باك نيست
                          

گر چه يك جنسند مرد و زن همه

گر چه خوش خوي و حليم و ساكنست

مرد را گويي بود زخم سنان

در حق پاكي و حق آلايش است

والد و مولود را او خالق است

هر چه مولودست او زين سود جوست

حادثست و محدثي خواهد يقين

وز پشيماني تو جانم سوختي

سر نهاد اندر بيابان و برفت

بنده ي ما را ز ما كردي جدا

ني براي فصل كردن آمدي

ابغض الاشياء عند الطلاق

هر كسي را اصطلاحي داده ايم

در حق او شهد و در حق تو سم

در حق او ورد و در حق تو رد

از گران جاني و چالاكي همه

بلكه تا بر بندگان جودي كنم

سنديان را اصطلاح سند مدح

پاك هم ايشان شوند و در فشان

ما درون را بنگريم و حال را
         

گر چه گفت لفظ نا خاضع بود

پس طفيل آمد عرض جوهر غرض

سوز خواهم سوز با آن سوز ساز

سر به سر فكر و عبادت را بسوز

سوخته    جان      و      روانان         ديگرند

 

برده    ويران   خراج    و     عشر       نيست

 

گر شود پر خون شهيدان را مشو

اين خطا از صد صواب اوليتر است

چه غم ار غواص را پاچيله نيست

جامه    چاكان    را    چه    فرمايي       رفو

   

عاشقان   را   مذهب   و   ملت     خداست

 

عشق را درياي غم غمناك نيست

                                        «مولانا»