هفت پيكر
به نام ايزد بخشاينده
اي جـــهان ديــــده بودخـــويش از
تـــو هـــيچ
بــــودي نـــبوده پــيش از تـــو
در بـــــدايت،بــــــدايت هــــمه
چــــيز
در نـــــهايت،نـــــهايت هـــمه چــــيز
اي بـــــرآرنــــده ي ســـــپهر
بـــــــلند
انــــــــجم فـــــــروز و انـــــــجم پيوند
آفـــــــريننده ي خــــــــزاين
جـــــــــود
مــــــــبدع و آفــــــــريدگار وجـــــــود
ســـازمند از تـــو گشـــته كـــار
هــمه
اي هـــــــمه وآفــــــــريدگار هــــــمه
هســــتي و نــيست مــثل و
مــانندت عـــــاقلان
جـــز چـــــنين نــــدانـندت
روشــــني پــــيش اهــــل
بـــــــينايي نه
به صورت،به صــــــــورت آرايــــــي
به حــــــيات است زنــــده
مـــوجودات زنــــده،بـلك
از وجود توست حـــيات
اي جــــــهان را ز هــــــيچ
ســـــازنده
هـــم نـــوابــــخش و هــم نـــوازنــده
نـــام تـــو، كــــابتداي هــر نــام
است اوّل
آغـــــاز و آخــــــر انـــــجام است
اوّل الاوّلــــــين بـــه پـــيش
شــــــمار
و آخـــــر الآخــــرين بـه آخــــر كـــــار
هست بــــود هـــمه درست بــه
تـــو
بـــازگشت هـمه به تـــوست،به تــــو
بـــسته بر حــــضرت تــــو راه
خـــــيال
بــــر درت نــــــانشسته گــــــرد زوال
تـــــو نــــزاديّ و آن دگـــــــر
زادنـــــــد تـــــو
خـــــدايي و آن دگــــــر بــــادند
بــه يك انــــــــديشه راه
بــــــــــنمايي بــه
يكــــي نكــــته كــــار بگشـــايي
وآن كـــه نااهل ســجده شد ســــر
او قـــــفل
بــر قـــــفل بسـته شد در او
تــو دهـــــي صــــبح را شب
افـــروزي روز
را مــــــــــرغ و مـــــــــرغ را روزي
تــو ســـپردي به آفــــتاب و بــه
مــــاه دو
ســـراپــــرده ي ســپيد و ســـياه
روز و شب ســـــــالكان راه
تــــــوانـــد ســـفته
گــــوشان بــــارگاه تــــوانــد
جز به حكــــــم تو نــــيك و بد
نكــــنند هـيچ
كاري به حكــــــم خــود نكــنند
تــــــو بـــرافــــــروختي درون
دمــــــاغ خـــــــردي
تـــــابناك تــــر ز چـــــراغ
با هـــمه زيـــركي كـه در خـــرد
است
بي خوداست ازتو و به جاي خود است
چون خـــــــرد در ره تـــــو پـي
گــــردد گــــرد
اين كــــار وهم كــي گـــردد ؟
جان كه او جوهر است و در تن
ماست كــس
نداند كه جاي او به كــجاست
تـو كه جـــوهر نــيي ، نـــداري
جـــاي
چون رسد در تــو وهم شـيفته راى؟
ره نـــــــــماييّ و رهــــــــــنمايت
نـــه هـــمه
جـــاييّ و هـــيچ جـــايت نـه
مـــا كــه جـــزيي ز ســـبع
گــــردونيم
بــا تــــو بــــيرون هــــفت بــــيرونيم
عــــقل كــــلّي كــه از تـــو يـــافته
راه هــم
ز هــيبت نكــرده در تــو نــــگاه
اي ز روز ســـــــپيد تــــــــــا شب
داج بـــه
مــــددهاي فــــيض تــو مــحتاج
حــــــال گردان تـــويي بـه هــر
سـاني نيست
كس جز تـــو حــال گردانــــي
تا نـــخواهي تـــو،نــــيك و بـــد
نــــبود
هســـتي كس به ذات خـــود نــــبود
تـو دهـــــيّ و تــو آري از دل
ســـــنگ آتش
لعـــــــــل و لعــــــــل آتش رنگ
گــــــيتي و آســــــمان گــــــيتي
گرد
بـــــر در تـــــو
زنــــــند بــــــردابـــــرد