الهى نامه عطار نيشابورى حكايت مناجات ديوانه
بــــه صـــحرا در يكـــى ديـــوانه بــودى كـــه چــون ديــوانگــيش انـدر ربـــودى بـــه ســوى آســمان كـردى نگـــاهى چنين گـــفتى بـه درد دل كــه الهى تـو را گــر دوســتدارى نـيست پــيشه ولى مــــن دوســــتت دارم هـــميشه مــرا ار تو نــمى دارى بســى دوست به جز تو من نمى دارم كسى دوست چـــگونه گــــويمت اى عـــــالم افــروز كه يک دم دوســـتى از مــن در آمـــوز چنان سرى كه هر دم صد جهان جمع ز شوق او چو پروانـــه است با شــمع اگــر چه نه به عــلت مــى توان يافت وليکن هـم به دولت مـــى توان يافت اگــــــــر يک ذرّه دولت كــــــارگر شـــد بـــــه ســـــوى آفــــتابت راهــبر شـد ************