خسرو و شيرين حكيم نظامي
توفيق خواستن از خداوند جهان
خــــداونــــدا در تـــوفيق
بگـــشاي
نــــــظامي را ره تـــحقيق بــــــنماي
دلـــــي ده كــــو يقينت را بشـــايد
زبــــــــاني كآفريـــــــنت را
ســــرايد
مــــــده ناخــــوب را بــر خاطرم راه
بـــــدار از ناپســــندم دستْ كــــوتاه
درونــــم را بـه نـــور خـود بــــرافروز
زبــــــــانم را ثـــــــناي
خــــود درآموز
بــه داودي دلـــــم را تــازه گـــردان
زبــــــــورم را بــــــلند
آوازه گـــــردان
عروســي را كه پروردم به جـــانش
مبــــارك روي گـــــردان در
جــــهانش
چنان كز خـواندنش فــرّخ شود راى
ز مشــك افشاندنش خلّخ شود جاي
ســـوادش ديــــده را پــر نــــور دارد
سماعــــش مـــــغز را معــــمور دارد
مــفرّح نامه ي دل هاش خـــوانـــند
كـــــليد بــند مشكــــل هاش دانـــند
مــــعاني را بــدو ده ســــــــربلندي
ســــعادت را بــدو كـــن نــقش بندي
به چشم شاه شيرين كن جـمالش
كه خــود بر نام شيرين است فــالش
نســيمي از عـــنايت يــار او
كـــــن
ز فــيضت قطـــره اي دركـــار او كـــن
چـو فـــيّاض عـــنايت كــــرد
يــــاري بيــار
اي كــان مـــعني،تـا چـه داري