احـــرام گــــرفته ام بــه
كــــويت لبـــــــيك
زنان بــــه جســـــــتجويت
احــرام شكـن بسي
است،زنهار ز
احــــــرام شكســـــتنم نگـــــه دار
مــن بي كس و رخـنه ها
نـهاني هـان، اي كس بي كسان
تــو دانـي
چــون نـيست بـجز تـو
دستگيرم هست
از كـــــرم تــــو نـــــا گـــزيرم
يك زره ز كـــــيمياي
اخــــــــلاص گـــر
بر مس من زني،شــوم خــاص
آن جا كــه دهي ز لطــف يك
تاب زر
گــــــردد خـــــاك و دورّ شـــود آب
مـــن گــر گــهرم، و گــر
سـفالم پــــيرايـــه
ي تـــوست روي مــــالم
از عـــــطر تــــو لافـــد
آســــتينم گــــر
عـــودم و گـــر درمـــنه، ايــنم
بـــتردار مــــرا ، كـــــه
اوفـــــتادم
وز مــــركب جـــــهل خــــود پـــيادم
هــــم تـــو بـــه عــــنايت
الهـــي آن جـــا قـــدمم
رسان كه خـــواهي
از ظــــلمت خــــود رهـــــاييم
ده بـــــا
نـــــــور خــــود آشــــــناييم ده
تـــا چــــند مـــرا ز بــــيم و
امــيّد پروانه دهي به
مــــاه و خــــورشيد؟
تـــا كـــي بـــه نـــياز هــر
نــوالم بــر شـــاه
و شــان كــني حــــوالم؟
از خــوان تـو با نعيم تر چــيست؟
وز حــضرت تــو كـــريم تر كــــيست؟
از خـــرمن خــــويش ده
زكـــــاتم
مــــنويس بــــه ايـــن و آن بـــراتـــم
تــا مــزرعه ي چـــو من
خــرابـي آبــــاد شـــود
بـــه خـــــاك و آبـــــي
خـــاكـــي ده از آســتان
خويشم وآبــــي
كــــه دغـــل بـــرد ز پــيشم
روزي كــــه مـــرا ز مــن
ســتاني ضــــايع مكـــن ز مــن
آن چه مـــاني
وآن دم كــه مرا به من دهي بــاز
يك ســـايه ز لطــــف بـــر مـن انــداز
آن ســايه نه كز چــراغ دور است
آن ســايه كــه آن چـــراغ نــور است
تــا بــا تــو چو ســـايه نــور
گردم چــــون نــــور ز
ســــايه دور گــــردم
بــا هــر كه نفس بـــرآرم ايـن
جا روزيش
فــــــــــــروگذارم ايـــــن جا
در هاي هــمه ز عـهد
خــاليست الّا در
تـــــــو كــــــه لايــــــــزاليست
هر عهد كه هست،در حيات است عـهد از پس مــرگْ
بي ثبـــات است
چــون عــهد تـو هست
جــاوداني يـــعني كــه
بــه مــرگ و زنـــدگاني
چــــندان كــه قـــرار عـــهد
يــابم از
عــــــهد تـــــــــو روي بـــــــرنتابم
بـــــي ياد تـــــوام نــــفس
نــيايد بــــا يــــــاد
تــــو يـــــاد كس نــــيايد
اوّل كـــــه نــــــــيافريده
بــــــودم
ويـــــن تــــعبيه ها نــــديده بــــودم
كـــيمخت اگـــر از زمـــيم
كــردي بــــاز
از زمـــــيم اديــــــم كـــــــردي
بـــر صـــورت مـن ز روي
هسـتي آرايش
آفــــــــرين تــــــو بســـــــتي
و اكــنون كــه نشانه گــاه
جـودم تـــا بـــاز
عــــــدم شـــود وجـــــودم
هــر جــا كـه
نشــانديم،نشستم وآن
جــــا كـــه بــــريم،زيــــر دستم
گــرديده رهــيت مــن در ايــن
راه گـه بـر سـر
تـــخت و گـه بـن چـــاه
گــر پـــير بـــوم ، وگـــر
جـــوانــم ره
مـــختلف است و مـــن هـــمانم
از حـــال بــه حـــال اگـــر
بگــردم
هـــم بـــــر رق اوّليــــــن نــــــوردم
بـــــــــي حاجتم آفـــــــريدي
اوّل
آخـــــــر نگــــــذاريــــم مـــــــعطّل
گـــر مــرگ رســد ، چرا
هراســم كـــان راه بـه
توست، مـي شناسم
اين مرگ نه، باغ و بوستان است
كـــــو راه ســــراي دوســـتان است
تـــا چــند كــنم ز مــرگ فــرياد
؟ چون مــرگ ازوست، مــرگ
من بــاد
گــر بنگرم آن چنان كه راى
است اين مـرگ نه مـرگ، نقل
جاي است
از خـــوردگهي به
خــــوابگــاهي وز
خــــوابگــهي بــه بــزم شـــاهي
خوابـي كه به بزم توست
راهش گـــردن
نكشـــــم ز خـــوابگــــاهش
چون شوق تو هست خانه خيزم
خوش خســـبم و شــادمانه خــيزم
گــــر بــنده نـــظامي از ســر
درد در نـــــظم
دعــــا دليــــريــي كــــرد
از بــــحر تــو بــــينم ابــر
خــيزش گــــر قــــطره
بـــرون دهد ، مـريزش
گـــر صــد لغت از زبــان
گشـــايد در هــــر
لغــــتي تـــو را ســــتايد
هـم در تـو بـه صـد هـزار
تشــوير
دارد رقـــــــم هــــــزار تـــــــقصير
ور دم نــــزند چـــو تـــنگ
حــالان
دانــــــــــي لغت زبــــــــــان لالان
گرتنْ حبشي،سررشته ي توست ور خــطْ
خـــتني،نـــبشته ي توست
گــر هــر چـه نبشته اي بشـويي
شـــويم دهــــن از زيــــاده گـــــويي
ور بــــــاز بــــــه داورم
نشـــــاني اي داور
داوران ، تــــــــــو دانــــــــي
زآن پـيش كه اجــل فرا رسد تنگ
و ايــــّام عـــــنان ســــتاند از چـــنگ
ره بـــــــــاز ده از ره
قـــــــــــبولم
بـــــر روضـــــه ي تـــــربت رســـولم