الهي نامه عطار نيشابوري

«حكايت ديوانه در پيش كعبه»

يكــــي ديـــوانه اي گــــريان و دل ســوز            شـــبي در پـــيش كـــعبه بــود تـا روز
خــوشي مـــي گفت اگـر نگــشاييم در             بــه جـاي حـلقه بـر در مـي زنم ســر
كـــه تــا آخـــر ســرم بشكسـته گـــردد            دلـم زايــن ســوز دائـــم رسـته گــردد
يكـــي هـــاتف زبــان بگشــاد آن گــــاه            كــه پر بت بود ايــن كـــعبه دو سه راه
شكســـــته گشت آن بت هـــا درونش            شكســـــته گـــير يك بت از بــــرونش
اگـــر مــــي بشكني ســــر از بــرون تو            بــتي بـاشد كـه كـردي ســرنگون تــو
در ايـــن راه از چــــنين ســر كــم نــيايد            كـــه دريــــاييش يك شـــــبنم نــــيايد
بــــزرگي چــــون شـــــنيد آواز هــــاتف              بـــر آن اســـرار شـــد دزديــده واقــف
به خـاك افتاد و چشمش خون روان كرد           بسي جان از چنين غم خون توان كرد
كـــــه بــــا او هـــــيچ نـــتوانيم كــوشيد           بـــسي بــايد بـه صـد زاري خــروشيد