«بسم الله الرّحمن الرّحیم»

اوّل     دفتر     به     نام    ایزد       دانا       صورت   خوب   آفرید   و   سیرت    زیبا
از    در    بخشندگی    و  بنده    نوازی        مرغ  هوا   را   نصیب  و  ماهی   دریا
قسمت خود می خورند منعم و  درویش       روزی  خود   می برند   پشه  و   عنقا
حاجت   موری   به   علم   غیب   بداند        در  بن  چاهی  به  زیر  صخره ی صمّا
جانور  از  نطفه  می كند ، شكر  از  نی        برگ تر از چوب خشك و چشمه زخارا
شربت   نوش  آفرید   از   مگس    نحل        نخل    تناور   كند    ز   دانه ی  خرما
از  همگان  بی نیاز  و  بر  همه مشفق        از  همه  عالم   نهان  و  بر  همه پیدا
پرتو       نور       سرادقات       جلالش        از    عظمت    ماورای      فكرت   دانا
خود  نه  زبان  در دهان عارف  مدهوش        حمد و ثنا می كند ، كه موی  بر اعضا
هر   كه   نداند   سپاس  نعمت   امروز        حیف   خورد   بر   نصیب   رحمت فردا
بار    خدایا   ،   مهیمنّی    و       مدبّر        وز    هر    عیبی    مقدّسی   و   مبرّا
ما    نتوانیم    حقّ    حمد   تو    گفتن        با      همه      كرّوبیان     عالم    بالا

سعدی از آن جا كه فهم اوست،سخن گفتن
                 ور  نه  كمال  تو  وهم  كی  رسد  آن  جا   ؟                  

 «غزل سعدی»