مناجات پير انصار

 يا رب دل پاك و جان  آگاهم ده                     آه شب و گريه ي سحرگاهم ده
در راه خود اوّل ز خودم بي خود كن      بي خود چو شدم ز خود به خود راهم ده 

             
الهي ، يكتاي بي همتايي ، قيوم توانايي ، بر همه چيز بينايي ، در همه    حال  دانايي ، از عيب مصفايي ، از  شرك مبرّايي ، اصل هر دوايي ، داروي        دل‌هايي  شاهنشاه فرمانروايي ، مغرّز به تاج كبريايي ، به تو رسدملك‌خدايى.  الهي ، نام ما تو را جواز ، مهر تو ما را جهاز ، شناخت تو ما را امان ، لطف تو ما را عيان. الهي ، ضعيفان را ‌پناهي ، قاصدان را بر سر راهي‌،‌مؤمنان را گواهي‌، چه عزيز است آن كس كه تو خواهي .                                                     
 الهي ، اي خالق بي مدد و اي واحد بي عدد ، اي اوّل بي بدايت و اي آخر     بي‌نهايت ، اي ظاهر بي صورت و  اي باطن بي سيرت ، اي حّي بي ذلت ، اي  معطي بي فكرت ، و اي بخشنده بي منّت ، اي داننده ي رازها ، اي شنونده ي  آوازها ، اي بيننده ي نمازها ، اي پذيرنده ي نيازها ، اي شناسنده ي نام ها ،   اي رساننده ي گام ها ، اي مبرّا از عوايق، اي مطّلع بر حقايق ، اي مهربان بر    خلايق عذرهاي ما بپذير كه تو غني و ما فقير و بر عيب هاي ما مگير كه تو قوي و ما حقير ، از بنده خطا آيد و زلّت و از تو عطا آيد و رحمت .                           
الهي ، اي كامكاري كه دل دوستان در كنف توحيد تو است و اي كار گذاري كه جان بندگان در صدف تقدير تو  است، اي قهاري كه كس را به تو حيلت نيست، اي جباري كه گردن كشان را با تو روي مقاومت نيست ، اي حكيمي كه روندگان تو را از بلاي تو گريزان نيست، اي‌كريمي‌ كه بندگان را غير از تو دست‌آويزنيست، نگاه  دار تا پريشان نشويم و در راه آر تا سر گردان نشويم .  الهي ، در جلال   رحماني ، در كمال سبحاني ، نه محتاج زماني ، و نه آرزومند مكاني ، نه كس به تو ماند و نه به كسي ماني ، پيداست كه در ميان جاني ،   بلكه جان زنده به چيزي است كه تو آني .                                                                         

 الهي ، كجا باز يابم آن روز كه تو ما را بودي و من نبودم ، تا باز به آن روز رسم    ميان آتش و دودم اگر به دو گيتي آن روز يابم پر سودم ، ور بود خود را يابم به     نبود خود خشنودم .                                                                               
الهي ، از آن چه نخواستي چه آيد ، و آن را كه نخواندي كي آيد ، نا كشته را از آب چيست  و نا خوانده را     جواب چيست ، تلخ را چه سود اگرش آب خوش در جوار است و خار را چه حاصل از آن كه بوي گل در كنار   است .                       

الهي ، هر كه تو را شناخت و علم مهر تو افراخت هر چه     غير از تو  بود  بينداخت . آن كس كه تو را شناخت جان را چه كند فرزند و عيال  و خانمان  را چه كند . 

ديوانه كني هر دو جهانش بخشي     ديوانه‌ي تو هر دو جهان را چه  كند

الهي ، هر كه تو را شناسد كار او باريك و هر كه تو را نشناسد راه او تاريك ، تو را شناختن از تو رستن است و به تو پيوستن از خود گذشتن  است . الهي ، بر من آراستي خريدم و از هر دو جهان دوستي حضرت تو  گزيدم .                     
الهي ، اگر طاعت بسي ندارم در هر جهان جز تو كسي  ندارم .