الهي ، يافته مي جوييم ، با ديده ور مي گوييم چه جويم كه دارم ، كه بينم چه گويم ، شيفته ي اين جست و جويم ، گرفتار اين گفت و گويم . 

       تا جان دارم غم تو را غم  خوارم      بي‌جان‌غم‌عشق‌تو به‌كس‌نسپارم    

الهي ، تو موجود عارفاني ، آرزوي دل مشتاقاني ، ياد آور زبان مدّاحاني ، چونت نخوانم كه نيوشنده ي آواز راعياني ، چونت نستانم كه شاد كننده ي دل بندگاني ، چونت ندانم كه زين جهاني ، چونت دوست ندارم كه عيش جاني .  

يا رب‌ ‌ز‌شراب‌عشق‌سر‌مستم  كن       در‌عشق‌خودت نيست كن و هستم كن  

  ازهر چه ز‌عشق خود تهي‌دستم كن        يك‌باره  به‌ بند‌عشق پا‌بستم كن 

 الهي ، تا بنده را خواندي بنده در ميان مردم تنهاست و تا گفتي بيا هفت اندام او شنواست از آدمي چه آيد قدر او پيداست ، كيسه تهي و باد پيماست ، اين كار پيش از آدم و حوّاست ، عطا بيش از خوف و رجاست امّا آدمي به سبب ديدن مبتلاست ، به ناز كسي است كه از سببْ ديدن رهاست و با خود به جفاست .

       گر تو زخودي خود  برون جستي پاك    شايد صنما به‌جاي تو هستم من    

الهي ، اگر كسي تو را به طلب يافت من خود طلب از تو يافتم ، اگر كسي تو را به جستن يافت من به گريختن يافتم .                           

خداوندا ، چون وجود تو پيش از طلب و طالب است ، طالب از آن جهت در طلب است كه بي قراري بر او غالب است ، عجب آن است كه يافت نقد شد و طلب بر نخواست ، حق ديده ور شد و پرده ي عزّت به جاست .     
الهي ، چه شود كه دلم را بگشايي و از خود مرحمي بر جانم نهي ، من سود چون جويم كه دو دستم از مايه تهي ، نگر كه به فضل خود افكني مرا در روزبهي .                                                                               

الهي ، نسيمي از باغ دوستي دميد دل را فدا كرديم ، بويي از خزينه ي دوستي يافتيم ، به پادشاهي بر سر عالم ندا كرديم ، برقي از مشرق حقيقت تافت آب گل كم انگاشتيم .                                                       
الها ، بر شادي كه بي تو است اندوه است ، هر منزلي كه نه در راه تو است زندان است، هر دل كه نه در طلب تو است ويران است ، يك نفس با تو به دو گيتي ارزان است ، يك ديدار از تو به هزار جان رايگان است .

          تا دلم فتنه بر جمال تو شد          بنده ي حسن ذوالجلال تو شد 

الهي ، چه زيباست ايّام دوستان تو با تو و چه نيكوست معاملت ايشان در آرزوي ديدار تو، چه خوش گفت و    گوي ايشان در راه جست و جوي تو ، آن ديده كه تو را ديد به ديدن جز تو كي پردازد و آن جان كه با تو صحبت   يافت با آب و خاك چند سازد ؟                                                                                                          
الهي ، آب عنايت تو به سنگ رسيد ، سنگ بار گرفت ، از سنگ ميوه رست ، ميوه طعم و مزه گرفت پروردگارا ، ياد تو دل را زنده كرد و تخم مهر افكند ، درخت شادي روياند و ميوه آزادي داد .