الهي ، پهناي عزت تو جاي اشارت نگذاشت و قدم وحدانيت تو راه اضافت برداشت تا رهي گم كرد آن چه در دست داشت و نا چيز شد هر چه مي پنداشت .                                                                                

الهي ، مشرب مي شناسم امّا وا خوردن نمي يارم ، دل تشنه و در آرزوي قطره اي مي زارم، سقا مرا  سيراب نكند ، من در طلب دريايم ، بر هزار چشمه گذر كردم تا كه دريا دريابم ، در آتش عشق غريقي ديدي ؟ من چنانم ، در دريا تشنه اي ديدي ؟ من آنم ، راست به حيرت زده اي مانم كه در بيابانم ، فريادم رس كه از بلايي به فغانم .                                            

الهي ، غريب تو را غربت وطن است ، كي هرگز به خانه رسد كسي كه غربت او را وطن است .                 
الهي ، مشتاق كشته ي دوستي و كشته ي دوست ديدار تو را كفن است . 

الهي ، چه خوش روزگاري است روزگار دوستان تو با تو ، چه خوش بازاري است بازار عارفان در كار تو ، چه آتشين است نفس هاي ايشان در ياد تو ، چه خوش دردي است درد مشتاقان در سوز شوق و مهر تو ، چه زيباست گفت و گوي ايشان در نام و نشان تو .                        

              با‌صنع‌تو‌هر‌مورچه‌رازي‌دارد      با‌شوق‌تو‌هر‌سوخته‌سازى‌دارد   

            اي خالق ذوالجلال نوميد مكن     آن‌را‌كه‌به‌درگهت‌نيازي  دارد  

 الهي ، اي سزاوار سناي خويش ، اي شكر كننده ي عطاي خويش ، اي شيرين نماينده ي بلاي خويش ، بنده    به ذات خود از ثناي تو عاجز و به عقل خود از شناخت منّت تو عاجز و به توان خود از سزاي تو عاجز الهي  گرفتار آن دردم كه تو داروي آني ، بنده ي آن ثنايم كه تو سزاوار آني ، من در تو چه دانم ؟ تو داني . تو آني كه خود گفتي و چنان كه خود گفتي آني . تو آني كه مصطفى گفت من ثناي تو را نتوانم شمرد آن گونه كه تو خود بر  نفس خويش ثنا گفتي.                                                      

الهي ، چه ياد كنم كه خود همه يادم ، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم ، اي يادگار جان ها  و ياد داشته ي دل ها و ياد كرده ي زبان ها ، به فضل خود ما را ياد كن و به ياد لطيفي ما را شاد كن .             
الهي ، جز از شناخت تو شادي نيست و جز از يافت تو زندگاني نه ، زنده بي تو چون مرده ي زنداني است و زنده ي به تو زنده ي جاوداني است . 

الهي ، مران كسي را كه خود خواندي ، ظاهر مكن جرمي را كه خود پوشيدي ، كريما ميان ما و تو داور تويي ، كن آن كه سزاوار آني نه آن چنان كه سزاوار ماست .                                                                            
الهي ، اگر اين آه از ما دعوي است تو سزاي آني ، اگر لاف است به جاي آني ، اگر صدقست وفاي آني .          
خدايا ، اگر دعوي است سخن راست است ، اگر صدق است كار راست است ، اگر دعوي است نه بيداد است  
الهي ، از سه چيز كه دارم در يكي نگاه كن : اوّل بي خودي كه جز تو را از دل نخاست، دوّم تصديقي كه هر چه گفتي گفتم راست ، سوّم چون با ذكرم خاست ، دل و جان جز تو را نخواست .                                         
الهي ، از دو دعوي به زينهارم و از هر دو به فضل تو فرياد خواهم ، از آن كه پندارم به خود چيزي دارم ، يا پندارم كه بر تو حقي دارم . 

خداوندا ، از آن جا كه بوديم بر خاستيم ، لكن بر آن جا نرسيديم كه خواستيم . 

خدايا ، هر كه نه كشته ي خودي مردار است و مغبون كسي كه نصيحت او از دوستي ، گفتار است، او را كه راه جان و دل به كار است ، او را با دوست چه كار است ؟