الهي ، از وجود تو هر مفلسي را نصيبي و از كرم تو هر دردمندي را طبيبي  است ، از سعت رحمت تو هر كسي را بهره اي و از بسياري بخشش تو هر نيازمندي را قطره ايست ، بر سر هر مؤمن از تو تاجي است و در دل هر محّب از تو سراجي است ،هر شيفته اي را با تو سر و كاري است و هر منتظري را آخر روز ديداريست .                                                                                                                            
الهي ، اين چه بدتر روزي است ، ترسم كه مرا از تو جز حسرت نه روزي است .                                      
خداوندا ، از بخت خود چون پرهيزم و از بودني كجا گريزم ؟ و ناچاره را چه آميزم ؟ و در هامون كجا گريزم .     

       مرا تا باشد اين درد نهاني      تو را جويم كه درمانم تو داني                    

الهي ، اي گشاينده ي زبان مناجات گويان و انس افزاي خلوت هاي ذاكران و حاضر نفس هاي راز داران .     
خداوندا ، در حاجت كسي نظر كن كه او تو را يك حاجت بيش نيست .

الهي ، معني دعوي صادقاني ، فروزنده ي نفس هاي دوستاني ، آرام دل غريباني ، چون در ميان جان حاضري از بي دلي مي گويم كه كجايي ، زندگاني را جاني و آيين زياد ، به خود از خود ترجماني ، به حق تو بر تو كه ما را در سايه ي غرور ننشاني و به وصل خود رساني . 

الهي ، به هر صفت كه هستم بر خواست تو موقوفم ، به هر نام كه مرا خوانند به بندگي تو معروفم ، تا جان دارم رخت از اين كوي برندارم ، هر كس كه تو آن اويي بهشت او را بنده است و آن كس كه تو در زندگاني او هستي زنده جاويد است .                                                                                                         
خداوندا ، گفتار تو راحت دل است و ديدار تو زندگي جان ،زبان به ياد تو نازد و دل به مهر و جان به عيان .     
الهي ، اگر تو فضل كني ، ديگران چه داد و چه بيداد ، و اگر تو عدل كني فضل ديگران چون باد .                 
خداوندا،آن چه از تو ديدم،دو گيتي بيارايد،شگفت آن كه جان من از تونمي آيد.

الهي ، چند نهان باشي و چند پيدا ؟ كه دلم حيران گشت و جان شيدا ، تا كي در استتار و تجلّي كي بود آن تجلّي جاوداني؟

 خداوندا ، چند خواني و راني ، بگداختم در آرزوي روزي كه در آن روز تو ماني ، تا كي افكني و بر گيري ، اين چه وعده است بدين درازي و بدين ديري ؟                                                                                        
الهي، اين بوده و هست و بودني،من به قدر شأن تو نادانم و سزاي تورا نتوانم  در بيچارگي خود گردانم ، روز به روز بر زيانم ، چون مني چون بود از نگريستن، در تاريكي به فغانم كه خود بر هيچ چيز هست ماندنم، ندانم چشم بر روزي دارم كه تو ماني و من نمانم،چون من كيست اگر آن روز ببينم، اگر ببينم به جان‌ فداي آنم .

الهي ، روزگاري تو را مي جستم خود را مي يافتم ، اكنون خود را مي جويم تو را مي يابم، اي محّب را ياد و انس را يادگار ، چون حاضري اين جستن به چه كار ؟                                                                       
الهي ، يافته مي جويم ، با ديده ور مي گويم كه دارم چه جويم ، كه مي بينم چه گويم ؟ شيفته ي اين جست و جويم ، گرفتار اين گفت و گويم ، اي پيش از هر روز و جدا از هر كس مرا درين سوز هزار مطرب نه بس .  

 الهي ، به عنايت ازلي تخم هدايت كاشتي ، به رسالت پيمبران آب دادي ، به ياري و توفيق پروري ، به نظر خود بار آوري .