خداوندا ، سزد كه اكنون سموم قهر از آن باز داري و كشته ي عنايت ازلي را به رعايت ابدي مددكني .        
الهي ، گاه گريم كه در اختيار ديوم از بس تاريكي بينم ، باز ناگاه نوري تابد كه جمله ي بشريت در جنب آن ناپديد بود .  

 خدايا ، گاه از تو مي گفتم و گاه از تو مي نيوشيدم ، ميان جرم خود و لطف تو مي انديشيدم ، كشيدم آن چه كشيدم ، همه نوش گشت چون آواي تو شنيدم .                                                                   
الهي ، تو در ازل ما را برگرفتي و كسي نگفت كه بردار ، اكنون كه بر گرفتي نه بگذار ، و در سايه ي لطف تو خود مي دار .                    
الهي ، آن چه نا خواسته يافتني است ، خواهنده ي آن كيست ؟ و آن چه از پاداش برتر است پرسش در جنب آن چيست ؟ پس هر چه از باران منّت است بهار آن دمي است و دانش و كوشش محنت آدمي است .
الهي مرا دردي است كه بهي مباد ، اين درد مرا صواب است ، با خرسندي دردمندي به درد خود كسي را چه حساب است . 

الهي ، گاهي به خود نگرم گويم از من زارتر كيست ، گاهي به تو نگرم گويم از من بزرگوارتر كيست ؟ بنده چون بهي خود نگرد به زبان تحقير از كوفتگي و شكستگي خود گويد :                                               

        پر آب دو ديده و پر آتش جگرم       پر باد دو دستم و پر از خاك سرم          

و چون به لطف الهي و فضل ربّاني نگرد ، به زبان شادي و نعمت آزادي گويد :                                        

     چه‌كند‌عرش‌كه‌او‌غاشيه‌ي‌من‌نكشد      چون‌به‌دل‌غاشيه‌ي‌حكم‌و‌قضاي‌تو كشم  

        بوي‌جان‌آيدم‌از لب‌چو‌حديث‌تو‌كنم      شاخ‌غّر‌رويدم‌از‌دل‌ چو‌بلاي‌تو‌كشم 

الهي ، آمدم با دو دست تهي ، سوختم به اميد روزبهي ، چه باشد اگر بر اين دل خسته ام مرهمي نهي .
الهي ، آي آرنده ي غم پشيماني در دل هاي آشنايان و اي افكنده سوز در دل تائبان ، اي پذيرنده ي گناه      كاران و معترفان ، كسي باز نيامد تا باز نياوردي و كسي راه نيافت تا دست نگرفتي ، دستگير كه چون تو دستگير نيست ، درياب كه جز تو پناه نيست و پرسش ما را جز تو جواب نيست و درد ما را جز ز تو دوانيست  و از اين غم جز از تو ما را راحت نيست .  

 الهي ، تو دوستان خود را به لطف پيدا گشتي تا قومي را به شراب انس مست كردي، قومي را به درياي دهشت غرق كردي ، ندا از نزديك شنوانيدي و نشان از دور دادي، رهي را باز خواندي و آن گاه خود نهان گشتي ،از وراء پرده خود را عرضه كردي ، و به نشان بزرگي خود را جلوه نمودي تا آن جوانمرد آن را در وادي   دهشت گم كرد ، و ايشان را در بي تابي و بي تواني سرگردان كردي داور آن دادخواهان تويي و داد ده آن ،فريادكنان تويي و ديت آن كشتگان تويي  دستگير آن غرق شدگان تويي و دليل آن گم شدگان تويي ، تا آن گم شده كي به راه آيد و آن غرق شده كجا به كران افتد ، و آن جان هاي خسته كجا بياسايند،  و اين قصّه ي نهاني را كي جواب آيد و شب انتظار آنان را كي بامداد آيد ؟