الهي ، چون يتيم بي پدر گريانم ، درمانده در دست خصمانم ، خسته ي گناهم و از خويشتن بر تاوانم ، خراب عمر و مفلس روزگارم ، من آنم .

خداوندا ، فرياد رس كه از ناكسي خود به فريادم .

الهي ، دريغا كه روزگار بر باد داديم و شكر نعمت ولي  نعمت نگذارديم ، دريغا كه قدر عمر خويشتن نشناختيم و از كار دنيا به اطاعت مولى نپرداختيم ، دريغا كه عمر عزيز به سر آمد و روزگار بگذشت .         
 
        اي‌خداوندان‌مال‌الاعتبار‌الاعتبار         اي‌خداوندان‌قال‌ الاعتذار‌ الاعتذار  
پيش‌از‌اين‌كين‌جان‌عذرآور‌فروماند‌ز‌نطق     پيش‌از‌آن‌كين‌چشم‌عبرت‌بين‌فروماند‌ز كار
  توبه‌پيش‌آريد‌و‌نادم‌از‌گنه‌كاري‌خويش        چشم‌گريان‌جان‌لرزان‌‌رو‌سوي‌‌پروردگار

الهي، اي نا دريافته يافته و نا ديده ي عيان ، اي در نهان پيدا و در پيدايي نهان ، يافت تو روز است كه خود بر آيد ناگهان ، يابنده ي تو نه به شادي پردازد نه به اندوهان .                                                                 
الهي ، زندگي همه با ياد تو ، شادي همه با يافت تو و جان آنست كه در او شناخت تو است .                   
خدايا ، موجود نفس هاي جوانمرداني ، حاضر دل هاي ذكر كنندگاني ، از نزديكت نشان مي دهند و برتر از    آني ، از دورت مي پندارند و نزديك تر از جاني ، ندانم كه در جاني يا خود جاني ، نه ايني و نه آني ، جان را زندگي مي بايد تو آني .                                                                                        

        روزي كه مرا وصل تو در چنگ آيد         از حال بهشتيان مرا ننگ آيد         

الهي ، عزيم شعني و هميشه مهرباني ، قديم احسان و روشن برهاني ، هم نهاني و هم عياني ، از ديده ها نهاني و جان ها را عياني ، نه به چيزي ماني تا گويم كه چناني ، آني كه خود گفتي و چناني كه خود گفتي آني .

الهي ، او كه حق به دليل جويد به بيم و طمع پرستد ، او كه حق را به احسان دوست دارد روز محنت برگردد ، او كه حق را به خويش جويد نايافته يافته پندارد .                                                                               
الهي ، عارف تو را به نور تو مي داند و از شعاع وجود عبارت نمي تواند ، در آتش مهر مي سوزد و از نار باز نمي‌پردازد .  

     اين جهان‌و‌آن‌جهان‌و‌هر‌چه‌هست     عاشقان‌را‌روي‌‌معشوق است‌و‌بس          
              گر‌نباشد‌قبله ي‌عالم‌مرا        قبله‌ي‌من‌كوي‌معشوق‌است‌و‌بس     

الهي ، تو آني كه از بنده ناسزا بيني و به عقوبت نشتابي ، از بنده كفر مي شنوي و نعمت از او باز نگيري و توبت و انابت بر او عرضه كني و به پيغام و خطاب خود او را باز خواني و اگر باز آمد او را وعده ي مغفرت دهي ، پس چون با دشمن بد كردار چنيني با دوستان نيكوكار چوني ؟  

الهي ، در يافتن خود ياري و يادگاري ، معني دعوي صادقاني ، فروزنده ي نفس هاي دوستاني ، آرام دل غريباني ، چون در ميان جاني ، از بي دلي مي گويم از كجايي ، جان را زندگي مي بايد تو آني ، به خود و از خود ترجماني ، به حق تو بر خودت كه ما را در سايه ي غرور ننشاني و به عزّ وصال خود رساني .