چشمم همي بخواهد ديدارت
گوشم همي بخواهد گفتارت
همّت بلند كردند
اين هر دو هر
چند نيستند سزاوارت
الهي ، به عنايت ازلي تخم هدايت كاشتي ،
به رسالت پيمبران آب دادي و به ياري توفيق روياندي و به نظر و احسان خود به بر
آوردي ، از لطف تو مي خواهم كه زهرهاي خشم از آن باز داري و نسيم داد بر او بجهاني
و كاشته ي عنايت ازلي را به رعايت ابدي مدد كني .
الهي ، وقت را به درد مي نازم و زيادتي
را مي سازم ، به اميد آن كه چون در اين درد بگدازم ، درد و راحت هر دو براندازم
.
الهي ، دوستان تو سران و سرهنگانند و بي گنج و خواسته توانگرانند و به نام
درويشانند و به حقيقت توانگران جهان خود ايشانند ، دردها دارند و از گفتن آن
بي زبانند
.
الهي ، هر چند از بد سزاي خويش به دردم ليكن از مفلس نوازي تو شادم .
خداوندا ، من قدر و شأن تو را ندانم و
سزاي تو را ناتوانم و در بيچارگي خود سرگردانم و روز به روز بر زيانم
.
خدايا ، من كيستم كه بر درگاه تو زارم يا قصّه ي درد خود به تو پردازم .
در عشق تو من كيم كه در
منزل من از وصل رخت گلي دمد بر
گل من
الهي ،اي راهنما به كرم ، فرو ماندم در
حيرت يك دم ، آن كدام است ؟ دمي كه نه حوّا در آن گنجد نه آدم ، اگر من آن دم
بيابم چون من كيستم ؟ بيچاره زنده اي كه بي نفسش بايد زيست
.
الهي ، از تو خود هر مفلسي را نصيبي و از كرم تو هر دردمندي را طبيبي ، و از وسعت
رحمت تو هر كسي را سهمي است
.
اي يار ، بارم ده تا داستان درد خود به تو پردازم ، بر درگاه تو مي زارم و در اميد
بيم تو مي نازم ، يك نظر در من نگر تا دو گيتي به آب اندازم
.
مهر تو به مهر خاتم
ندهم وصلت به دم مسيح مريم
ندهم
عشقت به هزار باغ خرم ندهم يك دم غم تو به هر
دو عالم ندهم
الهي، هر چند ما گنه كاريم تو غفّاري ،
هر چند ما زشت كاريم تو ستّاري ، پادشاها گنج فضل تو داري وبينظير و بي ياري ،
سزاست كه خطاهاي ما را در گذاري
.
الهي ، به نشانت بينندگانيم ، به نامت زندگانيم ، به فضلت شادانيم ، به مهرت
نازانيم، از جام مهر تو مست ماييم ، صيد عشق تو در دام ماييم .
زنجيرمعنبرتو دامدلماست
عنبر ز
نسيماوغلامدلماست
الهي ، داني كه من به خود به اين ورزم و
نه به كفايت خود شمع هدايت افروزم ، از من چه آيد ؟ و از كردار من چه گشايد ؟ طاعت
من به توفيق تو ، خدمت به هدايت تو، توبه من به رعايت تو ، شكر من به انعام تو ،
ذكر من به الهام تو ، همه تويي من كيم ، اگر فضل تو نباشد من بر چه ام
.