در آسمان سلطان تو ، عزت و كبريايي از آن تو ، در قيامت مطيعان راحلّه احسان تو ، بر توقيع هر نيك بخت عنوان تو .

     دل درد تو را به جان مداوا  نكند         در عشق تو جان ز غم محابا نكند
     ما را و غمت به كس نگوييم اگر          بوي  جگر   سوخته  رسوا   نكند

الهي ، شراب شوق در جان منصور حلّاج افزون شد ، آن شراب در آن نگنجيد به سر بيرون شد ، ابليس جرعه اي نيافت جاويد ملعون شد ، به جرعه اي از آن شراب اويس قرني ميمون شد .                                      

الهي ، فراق كوه را هامون كند ، هامون را جيحون كند ، جيحون را پر خون كند  داني كه با اين دل ضعيف چون كند ؟                         
الهي ، نظر خود بر ما مدام كن و اين شادي خود بر ما تمام كن ، ما را بر داشته ي خود نام كن ، به وقت رفتن بر جان ما سلام كن ، صدّيقان از گناه پشيمانند و از طاعت خجل ، عذر بر زبان دارند و تشوير در دل .          
الهي ، همه از حيرت به فريادند و من از حيرت شادم ، به يك لبيك درب همه ناكامي بر خود بگشادم ، دريغا روزگاري كه نمي دانستم تا لطف تو را دريازم .                                                                                 
خداوندا ، در آتش حيرت آويختم چون پروانه در چراغ ، نه جان رنج طپش ديده نه دل الم داغ .                     
الهي ، پيوسته در گفت و گويم ، تا وا ننمايي در جست و جويم ، از بي قراري در ميدان بي طاقتي مي پويم  در ميان كارم امّا نمي پويم .                                                                                                         
الهي ، مركب وا ايستاد و قدم بفرسود ، همراهان برفتند و اين بيچاره را جز حيرت نيفزود .                         
الهي ، اگر كسي تو را به جستن يافت من تو را به گريختن يافتم ، اگر كسي تو را به ذكر كردن يافت من تو را به خود فراموش كردن يافتم ، اگر كسي تو را به طلب يافت من خود طلب از تو يافتم .                              
خدايا ، وسيلت به تو هم تويي ، اوّل تو بودي و آخر هم تويي .

    تا در  ره عشق او  مجرّد  نشوي          هرگز ز خود خويش  بي خود نشوي
    دنيا همه بند تو است بر درگه  او           در  بند  قبول  باش  تا   رد   نشوي

الهي ، اي مهيمن اكرام ، اي محتجب معظّم ، اي متجلي به كرم ، اي قسّام پيش از لوح و قلم ، بادا روزي كه باز رهم از زحمت حوّا و آدم ، آزاد شوم از بند وجود و عدم ، از دل بيرون كنم اين حسرت و ندم و با دوست بياسايم يك دم.                                                      

الهي ، اي نزديك تر از ما به ما ، مهربان تر از ما به ما ، نونازنده ي ما بي ما ، به كرم خويش نه به سزاي ما ، هر چه كرديم تاوان بر ما ، هر چه تو كردي باقي بر ما ، هر چه كردي به جاي ما ، به خود كردي نه سزاي ما .
الهي ، اي حجّت را ياد و انس را يادگار ، خود حاضري ما را جستن چه كار ؟ 

الهي ، هر كسي را اميدي و اميد رهي ديدار ، رهي را بي ديدار نه به مزد نياز است نه با بهشت كار .        
الهي ، اي مهربان فرياد رس ، عزيز آن كس كه با تو نيك نفس ، اي يافته و يافتني ، از مريد چه نشان دهد جز بي خويشتني ، همه خلق را محنت از دوري است و مريد را از نزديكي  همه را تشنگي از نايافت آب و مريد را از سيرابي .