شرفنامه حكيم نظامى گنجه اى
مناجات به درگاه باري،عزّشأنه

بــــزرگا ، بــــزرگى دها ، بــــى كسم          تـــويى يــــاورى بخش و يــــارى رسم
نـــياوردم از خــــانه چـــيزى نـــخست          تو دادى ، همه چـيز من چــيز توست
چــو كـــردى چـــــراغ مـــرا نـــــور دار            ز مـــن بــــاد مــــشعل كشان دور دار
بــه كشـــــتن چــو دادى تـــــنومنديم          تـــو ده زآن چـــه كشــــتم بـــرومنديم
گريوه بـــلند است و ســيلاب ســخت          مــــپيچان عــــنان مـــن از راه بــــخت
ازيـــن ســـيل گــاهم چـنان ده گــذار            كه پـــل نشكـــند بـر مـن ايـن رودبــار
عـــقوبت مكـــن،عـــذر خـــواه آمـــدم            بـــه درگـــــاه تـــو رو ســــياه آمــــدم
ســياه مـــرا هـــم تــو گـــردان سپيد            مگـــــردانم از درگــــــهت نــــاامـــــيد
ســـرشت مـــرا كــــآفريدى ز خـــــاك            سـرشته تـو كـــردى بـه نــاپاك و پــاك
اگــــر نــــيكم و گـــر بــدم در سرشت           قــضاى تـو اين نــقش در مـن نــبشت
خــــداونــــد مـــايىّ و مــا بـــــنده ايم           به نــيروى تــو يك به يك زنــــده ايــــم
هــــرآنـــچ آفــــريده ست بـــــيننده را             نـــشان مــــى دهند آفـــــــــريننده را
مـــــرا هست بـــــينش نــــظرگاه تــو            چگــــــــونه نــــــبينم بــــدو راه تــــو ؟
تو را بينم از هــر چــه پـــرداخته ست          كه هستى توسازنده واوساخته ست
هــمه صـــورتى پيش فرهـــنگ و راى           بـه نــــقّاش صـــــورت بـود رهــــنماى
بســــى مــــنزل آمـد ز مـن تـا بـه تـو           نشـــايد تــــو را يــــافت الّا بـــه تـــــو
اساســى كه در آســمان و زمــيست            بـــه انـــــدازه ى فكــــرت آدمــــيست
شــــود فكــــرت انـــدازه را رهــــنمون           ســــر از حــــدّ و انــــدازه نــارد بـــرون
به هر پــــايه اى دست چـــندان رسد           كه آن پايه را حـــد بـــه پـــايان رســـد
چـــو پــــايان پـــذيرد حـــــد كـــــاينات          نــــماند در انــــديشه ديگــــر جــــهان
نــــينديشد انـــــديشه افـــــزون ازيـن          تـو هسـتى نـه ايـن،بـلكه بـيرون ازيـن
بــر آن دارم،اى مــصلحت خـــواه مــن          كــه بــاشد ســوى مــصلحت راه مـن
رهــى پــيشم آور كــه فــرجام كـــــار          تــو خـــشنود بـــاشىّ و مـن رســتگار
جـز اين نـيستم چـاره اى در سـرشت         كـه ســـر برنگـــــردانم از ســــرنوشت
نــــويسم خــــطى زيـــن نــــيايشگرى           مســــــجّل بــه امـــــضاى پـــيغمبرى
گــواهـــى در او،از كـــه ؟ از چــار يــار           كه صـــــد آفـــــرين بــاد بـر هـر چــهار
نگـــــه دارم آن خـــــطّ خـــــونى رهان           چــو تـــعويذ بــر بـــازوى خــود نــــهان
درآن داورى گـــــــاه چــون تـــيغ تـــيز           كه هم رستخيزاست و هم رست خيز
چـو پـــرّان شـود نـامه ها سـوى مــرد          مــــن آن نــــامه را بــــرگشايم نــــورد
نــمايم كـه چـون حكــم رانــى درست         بـرين حكـم ران،وان دگر حكــم توست
امـــيد به تــو هست از انــدازه بـــيش          مكــــن نــــااميدم ز درگـــــاه خـــويش
ز خــود گر چه مــركب برون رانـــده ام           بــه راه تــو در نــــــيم ره مــــــانده ام
فـــرود آر مـــهدم بـه درگــــاه خــويش           مگــــردان سر رشـتـه از راه خـــويش
ز مـن كـــاهش و جـــان فــزودن ز تــو          نـشان جـــستن از مـن،نـــمودن ز تــو
چـــو بـــازار مــن بـــى مــن آراســتى         بــدان رسم و آيين كه مــى خواستى
ز رونـــــق مـــــبر نــــقش آرايــــشم           نــــصيبى ده از گـــــنج بــــخشايشم
چه خواهى ز من با چنين بود سست؟       همان گـــير نــــابوده بـــودم نـــخست
مـــرا چــون نـــظر بـر مـن انـــداخـتى          مــــزن مـــــقرعه چـــون كه بـنواختــى
تــــو دادى مــــــرا پايگــــــاه بـــــــلند          تـــوام دستگـــــير انـــدر اين پـــاى بند
چــــو داديـــــم نـــــاموس نــــام آوران          بـــــــــــــــــــده دادم ، اى داور داوران
ســرى را كـه بـر ســـر نـهادى كــــلاه          مـــــينداز در پـــــــاى هــر خـــــاك راه
دلى را كـــــــه شــــــد بــر درت رازدار         ز دريـــــــوزه ى هــــــر درى بــــــازدار
نكو كن چو كـــــــردار خــود كــــــار من        مكـــن كـــار بـــا مـــن بـه كـــردار مـن
نـــــــظامى بــــــدين بــــــارگاه رفــيع         نـــــيارد بــــجز مــــصطفى را شـــفيع