ضرب المثل هاي هفت پيكر
حكيم نظامي گنجه اي

مغز بي استخوان نديد كسي                    انگبيني كجاست بي مگسي ؟
  ***  
حاصلي نيست زين دور آمودن                             جز به پيمانه باد پيمودن
 ***
دانه در خاك شور مي ريزند                         سرمه در چشم كور مي بيزند
 ***
هر كسي در بهانه تيزهش است              كس نگويد كه دوغ من ترش است
 ***
سگ بران آدمي شرف دارد                              كه چو خر ديده برعلف دارد
 ***
وان كه او پنجه از كتان نشناخت                   آسمان را ز ريسمان نشناخت
 ***
بد گهر با كسي وفا نكرد                                    اصل بد در خطا خطا نكرد
 ***
احمدك را كه رخ نمونه بود                                   آبله بر دمد چگونه بود ؟
 ***
آتش گرم يابي،ار جوشي                                آهن سرد كوبي،ار كوشي
 ***
گر بدي كرد،چون به نيكي خفت                         از پس مرده بد نبايد گفت
 ***
نتوان بر خلاف او بودن                                           آفتابي به گل براندودن
 ***
گر تو را اين حديث روشن نيست               عهده بر راوي است بر من نيست
 ***
گفت پر كرده شهريار اين كار                           كار پر كرده كي بود دشوار ؟
 ***
گفتمش:چاره كن ز بهر خداي                    كآبم از سر گذشت و خار از پاي
 ***
شب به آخر رسيد و صبح دميد                           سخن ما به آخري نرسيد
 ***
مرغي انگاشتم نشست و پريد                    نه خر افتاده شد نه خيك دريد
 ***
«بختم از دور گفت كي نادان                                 «ليْس قرْيه وراء عبّادان
 ***
هفت رنگ است زير هفتو رنگ                      نيست بالاتر از سياهي رنگ
 ***
گر بد ار نيك بود،رويي نهفت                           از پس مرده بد نشايد گفت
 ***
كس به گردت رسيد نتواند                                   كور باد آن كه ديد نتواند
 ***
مرد گفتا كه:باغ، باغ من است                   بر من اين دود از چراغ من است
 ***
شاه اگر مست،خصم هشيار است              شحنه گر خفته،دزد بيدار است
 ***
حقّ نعمت شناختن در كار                        نعمت افزون دهد به نعمت خوار
 ***
گفت كز ابلهيّ و ناداني                                چون كلوخم به آب ترساني؟
 ***
واگهي نه كه پيل آن بستان                       ديد خوابيّ و شد به هندوستان
 ***
كاي به غفلت چو دام و دد پويان                       شير مرغان غيب را جويان
 ***
«سنبله كرد سنبلم را خاصّ                        گر چه «القاصّ لا يحبّ القاصّ