غم روزي مخور تا روز ماند                    كه خود روزي رسان روزي رساند
 ***
جهان آن به كه دانا تلخ گيرد                      كه شيرين زندگاني تلخ ميرد
 ***
ز دل كوري به كار دل فروماند                درآن محنت چو خر در گل فروماند
 ***
مجو بالاتر از دوران خود جاي               مكش بيش از گليم خويشتن پاي
 ***
چه نيكو داستاني زد خردمند                        هليله با هليله ، قند با قند
 ***
نشايد ديد خصم خويش را خرد             كه نرد از خام دستان كم توان برد
 ***
سرم مي خارد و پروا ندارم                    كه در عشقش سر خود را بخارم 
 ***
مرا بگذار تا گريم بدين روز                          تو مادر مرده را شيون مياموز
 ***
كند با جنس خود هر جنس پرواز                        كبوتر با كبوتر ، باز با باز
 ***
كسي كو را بود در طبع سستي              نخواهد هيچ كس را تندرستي
 ***
گر انگشتي زدي بر بيني آن ماه                 ملك را يك به يك كردندي آگاه
 ***
چه خوش گفتا لهاوري به طوسي            كه:مرگ خر بود سگ را عروسي
 ***
بداند هر كه با تدبير باشد                            كه تنها خوار تنها مير باشد
 ***
نمي خواهي كه زير افتي چو سايه               مشو بر نردبان جز پايه پايه
 ***
به خلوت نيزش از ديوار مي پوش              كه باشد در پس ديوارها گوش
 ***
چو دوزي صد قبا در شادكامي                       بدر پيراهني در نيك نامي
بود بيماري شب جان سپاري                            ز بيماري بتر بيمارداري
 ***
من از خون جگر باريدن خويش                   نپردازم به سر خاريدن خويش  
 ***
گليم خويشتن را هر كس از آب             تواند بركشيد،اي دوست،مشتاب
 ***
درآمد  مرد را بخشنده دارد                            زمين  تا  درنيارد ، بر نيارد
 ***
چو آن گاوي كه از وي شير خيزد                         لگد در شير گيرد تا بريزد
 ***
هوا بشكن ، كزو ياري نيايد                               كه از بوزينه نجّاري نيايد
 ***
تو نيكي ، بد نباشد نيز فرزند                       بود ترّه به تخم خويش مانند
 ***
به هر جا كاتشي گردد زراندود                به سوي نيكوان خوش تر رود دود
 ***
مگر نشنيدي از فرّاش اين راه                  كه هر كو چاه كند، افتاد در چاه ؟

1 2